domingo, 12 de diciembre de 2010
ACTIVIDADE NO FORO 2010 DE EDUCACIÓN MUNDIAL PARA A PAZ
Hoxe, entre as 16h e as 18h, na facultade de comunicación audiovisual da USC (Campus Norte), OSPAAAL GALICIA e o FORO GALEGO DE INMIGRACIÓN presentan unha actividade autoxestionada que tratará sobre a viaxe migrante a través da perspective do cinema, da literatura e das voces dos seus protagonistas.
Etiquetas:
FORO 2010 EDUCACIÓN PARA A PAZ
jueves, 9 de diciembre de 2010
OSPAAAL CONVIDADA Á CONFERENCIA DA DIRECTORA XERAL DA UNESCO, IRINA BOKOVA
Benqueridas amigas e amigos:
Teño o pracer de achegar, en arquivo adxunto, a INVITACIÓN para a Conferencia que a Directora Xeral da UNESCO, Dª Irina Bokova, impartirá no Salón Nobre de Fonseca, o vindeiro Xoves, día 9 de Decembro, ás 19:00 horas, no transcurso dun Acto Académico presidido polo Reitor, D. Juan Casares Long, e que significa, ademais, a primeira actividade organizada pola Cátedra UNESCO de Cultura de Paz e Dereitos Humanos da USC, recentemente aprobada a proposta do Seminario Galego de Educación para a Paz e a Fundación Cultura de Paz.
O Acto enmárcase dentro do FORO 2010 que se ven celebrando en Santiago de Compostela durante o presente mes de Decembro.
Confío en que podamos contar coa súa presenza.
Cordialmente
Etiquetas:
FORO 2010 EDUCACIÓN PARA A PAZ
martes, 20 de julio de 2010
ACTO PÚBLICO CON ADOLFO PÉREZ ESQUIVEL O 22 DE XULLO EN MADRID
Este xoves 22 de xullo (ás 19h) no Salón de Actos do Club de Amigos da Unesco de Madrid (Praza Tirso de Molina, nº 8, 1º; Metro Tirso de Molina), estará Adolfo Pérez Esquivel para falar sobre América Latina, se ben cunha incidencia sobre o tema ofrecido, a presenza de bases militares de EE.UU. en América Latina.
Este acto público contará tamén coa presenza de Luis Zarapuz (secretario do CAUM) e Jaime Ballesteros (presidente de OSPAAAL SOLIDARIDAD).
Trátase, sen dúbida, dun acto importante e agardamos que os nosos amigos e amigas de Madrid enchan dito salón de actos.
20-xullo-2010
Este acto público contará tamén coa presenza de Luis Zarapuz (secretario do CAUM) e Jaime Ballesteros (presidente de OSPAAAL SOLIDARIDAD).
Trátase, sen dúbida, dun acto importante e agardamos que os nosos amigos e amigas de Madrid enchan dito salón de actos.
20-xullo-2010
martes, 13 de julio de 2010
MANUEL ZELAYA ROSALES COORDINADOR XERAL DA FNRP
Amig@s de Los Necios:
El pueblo se congrega al nororiente del país, en la zona del litoral atlántico, de la que da fe el mar Caribe y hace selección de la Conducción Nacional del Frente de Resistencia mediante un proceso democrático, de análisis y debate. Las bases demuestran su madurez y conducen el proceso a la depuración del FNRP dejando por fuera mínimas expresiones del oportunismo y los vicios que representan el comportamiento clásico de los partidos de la oligarquía. Los límites se determinan por los principios; actuar con la vedad es la orden de día, con ello la unidad se potencia exponencialmente. El Presidente Manuel Zelaya Rosales, el elegido como Coordinador General del FNRP.
La amplia representación de sectores en Resistencia tiene ahora una conducción nacida de un proceso auténtico de organización de las bases populares en todo el país. También se hace evidente el crecimiento político e ideológico en los discursos e intervenciones oportunas de los representantes en la Asamblea. El uso permanente de conceptos y categorías de la sociología marxista y de la identificación plena de la existencia y funciones del sistema de clases sociales, revelan un carácter doctrinario de nuevo tipo, que conjuga armónicamente la diversidad del pensamiento revolucionario del pueblo hondureño con las agendas relativamente particulares de los sectores que integran el frente. Se evidencia también en papel de las artes populares y la cultura de la resistencia… “este Frente si es tuyo pueblo, este no es de tu patrón”, se repite con el tono de canciones que se han vuelto himnos del pueblo.
Llores continúa con su misión de dividir el FNRP –principal enemigo del imperialismo en Honduras- y promueve en los círculos de su confianza el retorno condicionado del presidente Manuel Zelaya. La ultraderecha del golpismo hondureño, reacciona en bases a sus pobres cálculos y continúa haciendo presión interna al régimen de Lobo para que recrudezca la represión y mantengan a Manuel Zelaya lejos de su pueblo. Porfirio Lobo destituye a funcionarios de poca monta y amenaza con dividir aún más su gobierno sino se sigue a pie juntillas el plan de la embajada norteamericana. Desde el punto de vista formal, la “gobernabilidad” es inalcanzable. Desde el punto de vista real, en el pueblo se encamina a su propio gobierno, al gobierno de la clase trabajadora.
Los 18 departamentos del país quedan representados por 56 delegad@s que serán ratificados en la Asamblea Nacional del mes de Septiembre. El golpe de estado oligárquico, militar e imperialista ha creado su némesis. A poco más de un año de Resistencia Popular, la respuesta orgánica del pueblo hondureño y la solidaridad internacional muestra sus frutos. El camino de la liberación está trazado.
Ojalá el compañero Oscar Padilla y el camarada Luis Morel, hubieran estado más tiempo entre nosotros para ver el fruto de lo que fue su más importante dedicación.
¡Venceremos!
¡Necedad!
OPLN
Tocoa, Atlántida. Domingo 11 de julio de 2010
El pueblo se congrega al nororiente del país, en la zona del litoral atlántico, de la que da fe el mar Caribe y hace selección de la Conducción Nacional del Frente de Resistencia mediante un proceso democrático, de análisis y debate. Las bases demuestran su madurez y conducen el proceso a la depuración del FNRP dejando por fuera mínimas expresiones del oportunismo y los vicios que representan el comportamiento clásico de los partidos de la oligarquía. Los límites se determinan por los principios; actuar con la vedad es la orden de día, con ello la unidad se potencia exponencialmente. El Presidente Manuel Zelaya Rosales, el elegido como Coordinador General del FNRP.
La amplia representación de sectores en Resistencia tiene ahora una conducción nacida de un proceso auténtico de organización de las bases populares en todo el país. También se hace evidente el crecimiento político e ideológico en los discursos e intervenciones oportunas de los representantes en la Asamblea. El uso permanente de conceptos y categorías de la sociología marxista y de la identificación plena de la existencia y funciones del sistema de clases sociales, revelan un carácter doctrinario de nuevo tipo, que conjuga armónicamente la diversidad del pensamiento revolucionario del pueblo hondureño con las agendas relativamente particulares de los sectores que integran el frente. Se evidencia también en papel de las artes populares y la cultura de la resistencia… “este Frente si es tuyo pueblo, este no es de tu patrón”, se repite con el tono de canciones que se han vuelto himnos del pueblo.
Llores continúa con su misión de dividir el FNRP –principal enemigo del imperialismo en Honduras- y promueve en los círculos de su confianza el retorno condicionado del presidente Manuel Zelaya. La ultraderecha del golpismo hondureño, reacciona en bases a sus pobres cálculos y continúa haciendo presión interna al régimen de Lobo para que recrudezca la represión y mantengan a Manuel Zelaya lejos de su pueblo. Porfirio Lobo destituye a funcionarios de poca monta y amenaza con dividir aún más su gobierno sino se sigue a pie juntillas el plan de la embajada norteamericana. Desde el punto de vista formal, la “gobernabilidad” es inalcanzable. Desde el punto de vista real, en el pueblo se encamina a su propio gobierno, al gobierno de la clase trabajadora.
Los 18 departamentos del país quedan representados por 56 delegad@s que serán ratificados en la Asamblea Nacional del mes de Septiembre. El golpe de estado oligárquico, militar e imperialista ha creado su némesis. A poco más de un año de Resistencia Popular, la respuesta orgánica del pueblo hondureño y la solidaridad internacional muestra sus frutos. El camino de la liberación está trazado.
Ojalá el compañero Oscar Padilla y el camarada Luis Morel, hubieran estado más tiempo entre nosotros para ver el fruto de lo que fue su más importante dedicación.
¡Venceremos!
¡Necedad!
OPLN
Tocoa, Atlántida. Domingo 11 de julio de 2010
Etiquetas:
ANTICAPITALISMO,
Honduras
viernes, 2 de julio de 2010
DITADURAS MILITARES EN ESPAÑA, GRECIA E PORTUGAL???
(reproducimos o artigo saído en Kaosenlared)
Jose Durao Barroso, ex Primer Ministro de Portugal y actual Presidente de la Comisión Europea ha advertido a los sindicatos y movimientos populares de Europa que si no aceptan los paquetes neoliberales de austeridad, podrían instalarse dictaduras militares en España, Grecia y Portugal.
Barroso, el más alto funcionario del ejecutivo europeo, “nos traumatizó con una visión apocalíptica del colapso de democracias en Europa debido a su situación de endeudamiento”, recuerda John Monks, Secretario General de la Confederación de Sindicatos de Europa (ETUC). Su mensaje “fue tajante: si no se implantan los paquetes de medidas de austeridad, en esos países podría desaparecer la democracia como la conocemos actualmente. No hay otra alternativa.”
La burguesía europea plantea, en otras palabras, un ultimátum al movimiento obrero y popular: paguen sumisamente los costos de la crisis que el gran capital ha causado, o se los hacemos pagar por la vía de la bota militar. En lenguaje político: si ofrecen resistencia a la reducción de su nivel de vida pasaremos de la dictadura burguesa velada (democracia representativa) a la dictadura burguesa abierta.
La amenaza es real por varias razones. En primer lugar, por el status del emisor del mensaje. Barroso es el más alto funcionario del Estado regional europeo y, por lo mismo, el capo di capi visible de su clase política. En segundo lugar, por el status de los receptores del mensaje, la European Trade Union Confederation (ETUC). Finalmente, por el hecho, de que las dictaduras militares desaparecieron apenas hace unos treinta años de estos países. La dictadura falangista en España duró formalmente de 1936 hasta 1978; la última dictadura militar en Grecia (G. Papadopoulos) de 1967 hasta 1975 y la dictadura portuguesa de Salazar sobrevivió de 1932 hasta 1974. Reinstalar el terrorismo de Estado en la periferia sureña de la Unión Europea ---sea en forma abierta como en Grecia en 1967 o en Honduras en el 2010, o en forma encubierta como en Colombia--- para proteger las disfuncionales relaciones de producción capitalistas y los intereses de los poderosos, no será ningún problema en un continente, cuya clase dominante inventó el fascismo, el falangismo y el nacionalsocialismo. Y en cuya cuna de modernidad, Francia, el gobierno (Pompidou-de Gaulle) rodeó el 29 de mayo de 1968 Paris con los tanques del Ejército francés, para romper el paro general de obreros y estudiantes, si fuese necesario.
La amenaza de usar la violencia del Estado contra la resistencia de los pobres se complementa con un reporte de Merrill Lynch-Capgemini que informa que los ricos del mundo se hicieron aún más ricos en la peor crisis capitalista mundial desde la Gran Depresión de los años treinta. El número de millonarios en el mundo subió el año pasado a diez millones (+ 17%), que juntos representan una riqueza total de 39 billones de dólares. De esos plutócratas, 2.87 millones viven en Estados Unidos; 1.65 millones en Japón; 861,000 en Alemania y 477,00 en China.
La lectura de ambas informaciones ---la advertencia de Barroso y el perverso aumento de la riqueza de los plutócratas en tiempos de severa crisis económica mundial--- no deja duda alguna sobre el carácter de clase del capitalismo que vivimos y sus sujetos principales, las grandes burguesías. Si fuera necesario volver a establecer campos de concentración para proteger las ganancias, como en los años treinta, esos sujetos volverían a establecerlas.
Para las mayorías y los intelectuales críticos la lección es igualmente clara. Es preciso emular la actitud del movimiento obrero e intelectual europeo de 1847. Cuando en 1847 quedó evidente que 1848 iba a ser un año de grandes convulsiones sociales y políticas, la vanguardia europea encargó a Marx y Engels redactar un Programa Regional de Acción, que orientara a las mayorías en la defensa de sus legítimos intereses. Ese programa de alternativas estratégicas y medidas tácticas, fue el “Manifiesto Comunista”.
Hoy día conocemos el Modo de Producción del Socialismo del Siglo XXI ---planeación democrática, valor de trabajo y principio de equivalencia--- y su superestructura política (Ueberbau), la democracia participativa. Lo que nos falta, a diferencia de 1847, son sindicatos e intelectuales con conciencia de clase y teoría crítica. Por eso, las mayorías europeas se encuentran sin defensas ante la amenaza “apocalíptica” del terrorismo de Estado burgués que su más alto funcionario acaba de lanzar.
Heinz Dieterich en Kaos en la Red
2-xullo-2010
Jose Durao Barroso, ex Primer Ministro de Portugal y actual Presidente de la Comisión Europea ha advertido a los sindicatos y movimientos populares de Europa que si no aceptan los paquetes neoliberales de austeridad, podrían instalarse dictaduras militares en España, Grecia y Portugal.
Barroso, el más alto funcionario del ejecutivo europeo, “nos traumatizó con una visión apocalíptica del colapso de democracias en Europa debido a su situación de endeudamiento”, recuerda John Monks, Secretario General de la Confederación de Sindicatos de Europa (ETUC). Su mensaje “fue tajante: si no se implantan los paquetes de medidas de austeridad, en esos países podría desaparecer la democracia como la conocemos actualmente. No hay otra alternativa.”
La burguesía europea plantea, en otras palabras, un ultimátum al movimiento obrero y popular: paguen sumisamente los costos de la crisis que el gran capital ha causado, o se los hacemos pagar por la vía de la bota militar. En lenguaje político: si ofrecen resistencia a la reducción de su nivel de vida pasaremos de la dictadura burguesa velada (democracia representativa) a la dictadura burguesa abierta.
La amenaza es real por varias razones. En primer lugar, por el status del emisor del mensaje. Barroso es el más alto funcionario del Estado regional europeo y, por lo mismo, el capo di capi visible de su clase política. En segundo lugar, por el status de los receptores del mensaje, la European Trade Union Confederation (ETUC). Finalmente, por el hecho, de que las dictaduras militares desaparecieron apenas hace unos treinta años de estos países. La dictadura falangista en España duró formalmente de 1936 hasta 1978; la última dictadura militar en Grecia (G. Papadopoulos) de 1967 hasta 1975 y la dictadura portuguesa de Salazar sobrevivió de 1932 hasta 1974. Reinstalar el terrorismo de Estado en la periferia sureña de la Unión Europea ---sea en forma abierta como en Grecia en 1967 o en Honduras en el 2010, o en forma encubierta como en Colombia--- para proteger las disfuncionales relaciones de producción capitalistas y los intereses de los poderosos, no será ningún problema en un continente, cuya clase dominante inventó el fascismo, el falangismo y el nacionalsocialismo. Y en cuya cuna de modernidad, Francia, el gobierno (Pompidou-de Gaulle) rodeó el 29 de mayo de 1968 Paris con los tanques del Ejército francés, para romper el paro general de obreros y estudiantes, si fuese necesario.
La amenaza de usar la violencia del Estado contra la resistencia de los pobres se complementa con un reporte de Merrill Lynch-Capgemini que informa que los ricos del mundo se hicieron aún más ricos en la peor crisis capitalista mundial desde la Gran Depresión de los años treinta. El número de millonarios en el mundo subió el año pasado a diez millones (+ 17%), que juntos representan una riqueza total de 39 billones de dólares. De esos plutócratas, 2.87 millones viven en Estados Unidos; 1.65 millones en Japón; 861,000 en Alemania y 477,00 en China.
La lectura de ambas informaciones ---la advertencia de Barroso y el perverso aumento de la riqueza de los plutócratas en tiempos de severa crisis económica mundial--- no deja duda alguna sobre el carácter de clase del capitalismo que vivimos y sus sujetos principales, las grandes burguesías. Si fuera necesario volver a establecer campos de concentración para proteger las ganancias, como en los años treinta, esos sujetos volverían a establecerlas.
Para las mayorías y los intelectuales críticos la lección es igualmente clara. Es preciso emular la actitud del movimiento obrero e intelectual europeo de 1847. Cuando en 1847 quedó evidente que 1848 iba a ser un año de grandes convulsiones sociales y políticas, la vanguardia europea encargó a Marx y Engels redactar un Programa Regional de Acción, que orientara a las mayorías en la defensa de sus legítimos intereses. Ese programa de alternativas estratégicas y medidas tácticas, fue el “Manifiesto Comunista”.
Hoy día conocemos el Modo de Producción del Socialismo del Siglo XXI ---planeación democrática, valor de trabajo y principio de equivalencia--- y su superestructura política (Ueberbau), la democracia participativa. Lo que nos falta, a diferencia de 1847, son sindicatos e intelectuales con conciencia de clase y teoría crítica. Por eso, las mayorías europeas se encuentran sin defensas ante la amenaza “apocalíptica” del terrorismo de Estado burgués que su más alto funcionario acaba de lanzar.
Heinz Dieterich en Kaos en la Red
2-xullo-2010
jueves, 17 de junio de 2010
O MAXISTERIO DE PASCUAL SERRANO...
La vieja Europa y la nueva América Latina
por Pascual Serrano
Mientras tanto
Mientras creíamos que aquellos eran gobiernos populistas que sólo buscaban ganar votos, les subían el salario mínimo a los ciudadanos (el mes de febrero se aprobó en Nicaragua una subida salarial del 12 % para 2010) y aquí en Europa se lo congelaron a los pensionistas y se lo bajaron a los funcionarios.
Mientras acusábamos a aquellas economías de pobres y subdesarrolladas, la Comisión Económica para América Latina y el Caribe (CEPAL) anuncia que los países de Unasur crecerán un 5 % y aquí rezamos para que la cifra no sea negativa.
Mientras acusábamos a sus democracias de ser repúblicas bananeras mal salidas de dictaduras, están encarcelando y juzgando a sus militares golpistas (este mes de mayo Argentina procesó y dictó prisión preventiva contra el dictador Jorge Rafael Videla) aquí a quien sentamos en el banquillo es al juez que osa investigar al franquismo.
Mientras nuestra xenofobia y soberbia nos impide aceptar que todos los hombres y mujeres son iguales y encerramos a los inmigrantes, allí consideran iguales a todos los humanos, nacionales o emigrados, (véase la nueva ley de Emigración en Argentina consagra la igualdad a los emigrantes).
Mientras acusábamos a Fidel Castro de enriquecerse (revista Forbes), nuestros banqueros, como el consejero delegado del BBVA, Alfredo Sáenz, se jubila con 85'7 millones de euros y su sueldo era de diez millones al año.
Mientras acusamos de caudillos y dictadores a aquellos, en Venezuela dos millones y medio de militantes del partido de Chávez eligieron a sus candidatos al Parlamento, y aquí los eligen a dedo las cúpulas de los partidos.
Mientras ellos han curado gratuitamente de la ceguera a un millón y medio de pobres a través de la Misión Milagro, nosotros recortamos el presupuesto de cooperación.
Mientras nos hundimos en nuestra soberbia ellos crecen en su dignidad.
por Pascual Serrano
Mientras tanto
Mientras creíamos que aquellos eran gobiernos populistas que sólo buscaban ganar votos, les subían el salario mínimo a los ciudadanos (el mes de febrero se aprobó en Nicaragua una subida salarial del 12 % para 2010) y aquí en Europa se lo congelaron a los pensionistas y se lo bajaron a los funcionarios.
Mientras acusábamos a aquellas economías de pobres y subdesarrolladas, la Comisión Económica para América Latina y el Caribe (CEPAL) anuncia que los países de Unasur crecerán un 5 % y aquí rezamos para que la cifra no sea negativa.
Mientras acusábamos a sus democracias de ser repúblicas bananeras mal salidas de dictaduras, están encarcelando y juzgando a sus militares golpistas (este mes de mayo Argentina procesó y dictó prisión preventiva contra el dictador Jorge Rafael Videla) aquí a quien sentamos en el banquillo es al juez que osa investigar al franquismo.
Mientras nuestra xenofobia y soberbia nos impide aceptar que todos los hombres y mujeres son iguales y encerramos a los inmigrantes, allí consideran iguales a todos los humanos, nacionales o emigrados, (véase la nueva ley de Emigración en Argentina consagra la igualdad a los emigrantes).
Mientras acusábamos a Fidel Castro de enriquecerse (revista Forbes), nuestros banqueros, como el consejero delegado del BBVA, Alfredo Sáenz, se jubila con 85'7 millones de euros y su sueldo era de diez millones al año.
Mientras acusamos de caudillos y dictadores a aquellos, en Venezuela dos millones y medio de militantes del partido de Chávez eligieron a sus candidatos al Parlamento, y aquí los eligen a dedo las cúpulas de los partidos.
Mientras ellos han curado gratuitamente de la ceguera a un millón y medio de pobres a través de la Misión Milagro, nosotros recortamos el presupuesto de cooperación.
Mientras nos hundimos en nuestra soberbia ellos crecen en su dignidad.
miércoles, 9 de junio de 2010
QUEDA MENOS DE UN MES PARA PRESENTAR ACTIVIDADES AUTOXESTIONADAS PARA O FORO MUNDIAL DE EDUCACIÓN EN GALICIA
O Comité Organizador do Foro 2010 en Galicia convida a ONG, movementos, institucións, centros de ensino formal e non formal, redes, cidadáns e cidadás, e todos aqueles e aquelas que loitan por un outro mundo posíbel, a participar no Foro Mundial de Educación, Investigación e Cultura de Paz (FME), evento que terá lugar por primeira vez en Europa en decembro.
O prazo para presentar propostas de actividades autoxestionadas para o FME remata o 30 de xuño.
Neste sentido OSPAAAL SOLIDARIEDADE GALICIA traballa para presentar unha actividade conxunta co FORO GALEGO DE INMIGRACIÓN; actividade que concretaremos esta mesma semana...
9-xuño-2010
O prazo para presentar propostas de actividades autoxestionadas para o FME remata o 30 de xuño.
Neste sentido OSPAAAL SOLIDARIEDADE GALICIA traballa para presentar unha actividade conxunta co FORO GALEGO DE INMIGRACIÓN; actividade que concretaremos esta mesma semana...
9-xuño-2010
Etiquetas:
FORO 2010 EDUCACIÓN PARA A PAZ
martes, 8 de junio de 2010
12 XUÑO, ACTUALIZACIÓN DO CONSELLO, DE CARA AO II FORO SOCIAL GALEGO
12X: Xuntanza aberta cara o Segundo Foro Social Galego Convócase a unha Asemblea Aberta a todas as organizacións e persoas a título individual que desexen integrarse para actualizar o Consello do Foro Social Galego, de cara á celebración, en 2011, do Segundo Foro Social Galego.
DÍA: Sábado 12 de xuño de 2010
LUGAR DA XUNTANZA: Centro Cultural O Ensanche (rúa Frei Rosendo Salvado, 14-16, baixo). Santiago de Compostela
HORA: 11 da mañá
A dita xuntanza, terá como Orde do Día:
- Actualización do Consello do FSGal (o consello ficará novamente pechado dende esta xuntaza e até despois da celebración do II FSGal, polo que esta é de carácter constitutivo).
- Discusión sobre a Data e Lugar do II Foro Social Galego, a celebrar en 2011.
- Outras cuestións, rogos e preguntas Consello do FSGalwww.forosocialgalego.org
DÍA: Sábado 12 de xuño de 2010
LUGAR DA XUNTANZA: Centro Cultural O Ensanche (rúa Frei Rosendo Salvado, 14-16, baixo). Santiago de Compostela
HORA: 11 da mañá
A dita xuntanza, terá como Orde do Día:
- Actualización do Consello do FSGal (o consello ficará novamente pechado dende esta xuntaza e até despois da celebración do II FSGal, polo que esta é de carácter constitutivo).
- Discusión sobre a Data e Lugar do II Foro Social Galego, a celebrar en 2011.
- Outras cuestións, rogos e preguntas Consello do FSGalwww.forosocialgalego.org
UNHA OUTRA EDUCACIÓN PARA UN OUTRO MUNDO, DE MANOEL SANTOS
ARTIGO QUE SAIU NO LECER DESTE DOMINGO NO GALICIA HOXE:
****
Santiago acollerá este decembro o primeiro Foro Mundial de Educación que se celebra en Europa. Pódense presentar propostas até o 30 de xuño dende a web do foro.
Santiago acollerá este decembro o primeiro Foro Mundial de Educación que se celebra en Europa. Non é un simple evento, nin un congreso ou unha xuntanza de educadores, redes e ONG. É todo un movemento planetario nacido a carón do Foro Social Mundial cun só obxectivo: para un outro mundo posíbel, outra educación é necesaria.
Foi Teivo Teivanen, director do Departamento de Ciencia Política da Universidade de Helsinki e membro fundador do Consello Internacional do Foro Social Mundial (FSM), quen escribiu que non é posíbel comprender o proceso do Foro como un proceso político sen ter en conta a súa dimensión pedagóxica.
En efecto, cando hai agora dez anos nacía en Porto Alegre o FSM, esa especie de parlamento de cidadáns e cidadás da Terra, facíao para buscar alternativas a un mundo dominado pola máis cruel das lóxicas economicistas. Un mundo no que o vinte por cento das persoas chuchan de case o noventa por cento dos recursos planetarios. Un mundo desigual, inxusto, agresivo, guerreiro.
Un mundo de humanidade deshumanizada. Mais para mudar ese mundo, para alcanzar ese outro mundo posíbel que se opoñía á hexemonía do pensamento Davos, para construír alternativas reais, cumpría e aínda cómpre exercer un xigantesco proceso de reeducación, inter e intrapersoal. Ou é que alguén dubida do papel da educación –xa sexa esta formal ou informal– na transformación social?
Poucos como Moacir Gadotti, unha das almas do FSM, definen mellor o que queremos dicir: “A grande novidade do FSM é que derrubou a descrenza, o fatalismo neoliberal e o pensamento único. O peor non é pensar que só ese mundo é posíbel. O peor é ese mundo transformado en fetiche. A fetichización instaurou un mundo de insensibilidade e de naturalización da inxustiza, da miseria e da guerra. Só unha nova concienciación poderá desbloquear ese atranco da humanidade”. De aí que moitos definiran dende o principio o FSM como un movemento de reeducación planetaria.
Con todo, paralelamente ao xurdir do FSM en xaneiro de 2001, era necesaria outra plataforma que incidira especificamente, con máis insistencia se cadra, na creación dun espazo democrático para o diálogo e a formulación de alternativas fronte as políticas neoliberais de exclusión, discriminación e privatización do dereito á educación. Foi así como naceu o Foro Mundial de Educación (FME), cuxa primeira edición sería tamén en Porto Alegre pero varios meses despois, baixo o lema “Educación no mundo globalizado”. Dende aquela, e até xaneiro de 2009, celebráronse seis edicións centralizadas do FME (Porto Alegre, Caracas, Bamako, Karachi, Nairobi, Belém) e incontábeis encontros rexionais e temáticos.
En 2007, en Nairobi, no FME aprobábase a creación dunha Plataforma Mundial de Educación recuperando a idea do internacionalismo das loitas pedagóxicas: dereito humano á educación pública, concepción emancipadora da educación, control social do seu financiamento, desmercantilización… Nunca na historia da educación mundial houbo un movemento popular tan grande na defensa da educación como o organizado polo FME, que en Belém do Pará, en 2009, lograba reunir a máis de 10.000 participantes.
Foro 2010: decembro de Paz
Entre o 10 e o 13 de decembro de 2010 vaise celebrar en Santiago de Compostela un Foro Mundial de Educación temático sobre educación, investigación e cultura de paz, que pechará as tres grandes actividades auspiciadas polo Consello Internacional do FME este ano. As dúas anteriores foron o Foro Mundial de Educación Infantoxuvenil de Osasco (São Paulo) en febreiro e será o Foro Mundial de Educación sobre Multiculturalidade en Palestina a finais de outubro. Santiago abrirá ademais paso ao vindeiro foro centralizado, que será en xaneiro de 2011 en Daqar (Senegal).
O FME de Compostela desenvolverase baixo o paraugas do Foro 2010, un gran contedor de eventos e actividades a nivel mundial que xirarán durante o mes de decembro ao redor da Cultura da Paz en tres dimensións ben diferentes. A dimensión institucional xirará en torno a varias xuntanzas auspiciadas por Nacións Unidas (3-6 de decembro), entre membros do grupo de alto nivel para a Alianza de Civilizacións, a Comisión de Premios Nobel da Paz e os coordinadores do Decenio da Cultura da Paz e a Non Violencia. A segunda dimensión será a académica, con tres congresos internacionais sobre información e dereitos humanos (7 e 8 de decembro), sobre o dereito humano á paz (9 e 10 de decembro) e sobre memoria da guerra, reconciliación e cultura de paz (días 14 e 15 de decembro).
Porén, o evento máis salientábel pertence á terceira e máis importante dimensión, á da sociedade civil. O Foro Mundial de Educación, Investigación e Cultura de Paz, que así se chama, traerá a Galiza xentes de todo o mundo. Unha chea de integrantes desegran movemento pola cidadanía planetaria e polo dereito universal á educación que comparten o espazo do FME. Xentes que, dun xeito ou doutro, levan adiante proxectos de educación popular, formal ou non formal, e de enfrontamento ao neoliberalismo, xa sexa en esferas públicas, gobernamentais ou non, colectivas ou de investigación. Nesta era de voracidade capitalista, de axustamentos para os pobres e impunidade para os ricos, de todo se vende e todo é mercadoría, precisamos máis ca nunca de plataformas de acción que traten de construír eses outros mundos antagónicos dun capital que, como dixo o filósofo István Mészáros, esgotou a súa capacidade civilizatoria.
****
Santiago acollerá este decembro o primeiro Foro Mundial de Educación que se celebra en Europa. Pódense presentar propostas até o 30 de xuño dende a web do foro.
Santiago acollerá este decembro o primeiro Foro Mundial de Educación que se celebra en Europa. Non é un simple evento, nin un congreso ou unha xuntanza de educadores, redes e ONG. É todo un movemento planetario nacido a carón do Foro Social Mundial cun só obxectivo: para un outro mundo posíbel, outra educación é necesaria.
Foi Teivo Teivanen, director do Departamento de Ciencia Política da Universidade de Helsinki e membro fundador do Consello Internacional do Foro Social Mundial (FSM), quen escribiu que non é posíbel comprender o proceso do Foro como un proceso político sen ter en conta a súa dimensión pedagóxica.
En efecto, cando hai agora dez anos nacía en Porto Alegre o FSM, esa especie de parlamento de cidadáns e cidadás da Terra, facíao para buscar alternativas a un mundo dominado pola máis cruel das lóxicas economicistas. Un mundo no que o vinte por cento das persoas chuchan de case o noventa por cento dos recursos planetarios. Un mundo desigual, inxusto, agresivo, guerreiro.
Un mundo de humanidade deshumanizada. Mais para mudar ese mundo, para alcanzar ese outro mundo posíbel que se opoñía á hexemonía do pensamento Davos, para construír alternativas reais, cumpría e aínda cómpre exercer un xigantesco proceso de reeducación, inter e intrapersoal. Ou é que alguén dubida do papel da educación –xa sexa esta formal ou informal– na transformación social?
Poucos como Moacir Gadotti, unha das almas do FSM, definen mellor o que queremos dicir: “A grande novidade do FSM é que derrubou a descrenza, o fatalismo neoliberal e o pensamento único. O peor non é pensar que só ese mundo é posíbel. O peor é ese mundo transformado en fetiche. A fetichización instaurou un mundo de insensibilidade e de naturalización da inxustiza, da miseria e da guerra. Só unha nova concienciación poderá desbloquear ese atranco da humanidade”. De aí que moitos definiran dende o principio o FSM como un movemento de reeducación planetaria.
Con todo, paralelamente ao xurdir do FSM en xaneiro de 2001, era necesaria outra plataforma que incidira especificamente, con máis insistencia se cadra, na creación dun espazo democrático para o diálogo e a formulación de alternativas fronte as políticas neoliberais de exclusión, discriminación e privatización do dereito á educación. Foi así como naceu o Foro Mundial de Educación (FME), cuxa primeira edición sería tamén en Porto Alegre pero varios meses despois, baixo o lema “Educación no mundo globalizado”. Dende aquela, e até xaneiro de 2009, celebráronse seis edicións centralizadas do FME (Porto Alegre, Caracas, Bamako, Karachi, Nairobi, Belém) e incontábeis encontros rexionais e temáticos.
En 2007, en Nairobi, no FME aprobábase a creación dunha Plataforma Mundial de Educación recuperando a idea do internacionalismo das loitas pedagóxicas: dereito humano á educación pública, concepción emancipadora da educación, control social do seu financiamento, desmercantilización… Nunca na historia da educación mundial houbo un movemento popular tan grande na defensa da educación como o organizado polo FME, que en Belém do Pará, en 2009, lograba reunir a máis de 10.000 participantes.
Foro 2010: decembro de Paz
Entre o 10 e o 13 de decembro de 2010 vaise celebrar en Santiago de Compostela un Foro Mundial de Educación temático sobre educación, investigación e cultura de paz, que pechará as tres grandes actividades auspiciadas polo Consello Internacional do FME este ano. As dúas anteriores foron o Foro Mundial de Educación Infantoxuvenil de Osasco (São Paulo) en febreiro e será o Foro Mundial de Educación sobre Multiculturalidade en Palestina a finais de outubro. Santiago abrirá ademais paso ao vindeiro foro centralizado, que será en xaneiro de 2011 en Daqar (Senegal).
O FME de Compostela desenvolverase baixo o paraugas do Foro 2010, un gran contedor de eventos e actividades a nivel mundial que xirarán durante o mes de decembro ao redor da Cultura da Paz en tres dimensións ben diferentes. A dimensión institucional xirará en torno a varias xuntanzas auspiciadas por Nacións Unidas (3-6 de decembro), entre membros do grupo de alto nivel para a Alianza de Civilizacións, a Comisión de Premios Nobel da Paz e os coordinadores do Decenio da Cultura da Paz e a Non Violencia. A segunda dimensión será a académica, con tres congresos internacionais sobre información e dereitos humanos (7 e 8 de decembro), sobre o dereito humano á paz (9 e 10 de decembro) e sobre memoria da guerra, reconciliación e cultura de paz (días 14 e 15 de decembro).
Porén, o evento máis salientábel pertence á terceira e máis importante dimensión, á da sociedade civil. O Foro Mundial de Educación, Investigación e Cultura de Paz, que así se chama, traerá a Galiza xentes de todo o mundo. Unha chea de integrantes desegran movemento pola cidadanía planetaria e polo dereito universal á educación que comparten o espazo do FME. Xentes que, dun xeito ou doutro, levan adiante proxectos de educación popular, formal ou non formal, e de enfrontamento ao neoliberalismo, xa sexa en esferas públicas, gobernamentais ou non, colectivas ou de investigación. Nesta era de voracidade capitalista, de axustamentos para os pobres e impunidade para os ricos, de todo se vende e todo é mercadoría, precisamos máis ca nunca de plataformas de acción que traten de construír eses outros mundos antagónicos dun capital que, como dixo o filósofo István Mészáros, esgotou a súa capacidade civilizatoria.
viernes, 4 de junio de 2010
NOVAS PROBAS DO TERRORISMO SIONISTA

ISRAEL INTENTÓ APROVECHAR EL ASALTO A LA "FLOTA DE LA LIBERTAD" PARA ASESINAR A CONNOTADOS ACTIVISTAS PRO PALESTINOS
Prensa Latina
Prensa Latina
La Fundación de Ayuda Humanitaria IHH, organizadora de la flotilla atacada por Israel, presentó hoy en Estambul nuevas pruebas que demostrarían la selección de objetivos por parte de los servicios de inteligencia hebreos, con anterioridad al asalto.
El presidente de IHH, Bülent Yildirim, acusó a Israel de haber aprovechado el asalto al barco para llevar a cabo asesinatos selectivos de militantes del movimiento internacional de ayuda a Palestina.
En rueda de prensa Yildirim mostró dos fotografías en las que aparecían unas hojas plastificadas con los nombres y las fotografías de voluntarios a los que los soldados israelíes debían localizar durante el asalto y supuestamente eliminar.
“Todos los soldados israelíes tenían en sus manos una lista con 16 nombres de personas que debían ser asesinadas, yo era el primero y Rahid Salah (dirigente de la zona norte del Movimiento Islámico en Israel) el tercero. Mataron a dos personas que se parecían a mi y a una que se parecía a Salah”, detalló Yildirim.
El dirigente también explicó que entre los cooperantes había quienes sabían hebreo y oyeron como los soldados decían por sus walkie talkie “hemos matado a Rahid Salah, hemos matado a Rahid Salah”.
Entre los nombres que figuraban en la lista aparecían también el de Ahmet Emin Dag, miembro de IHH; Hylarion Capycci, arzobispo católico melkita israelí; así como los de varios ciudadanos europeos del movimiento Free Gaza.
Según pudo saber esta agencia las imágenes mostradas durante el encuentro con la prensa procederían de un vídeo realizado por un periodista australiano, al que no quisieron identificar, y que con posterioridad habría entregado a IHH.
La fundación tiene previsto hacer público en próximos días el contendido íntegro de esta grabación.
Fuente: http://www.prensa-latina.cu/index.php?option=com_content&task=view&id=194498&Itemid=1
jueves, 3 de junio de 2010
HABERÁ LEI DE FOMENTO DA CULTURA DE PAZ EN GALICIA NO 2010
O LUNS CONSTITÚESE A PONENCIA CONXUNTA NO PARLAMENTO
É UNHA INICIATIVA DO SEMINARIO GALEGO DE EDUCACION PARA A PAZ
O vindeiro luns, día 7 de Xuño, quedará constituída oficialmente a Ponencia Conxunta no Parlamento Galego, cos representantes nomeados polos tres grupos parlamentarios, para iniciar o procedemento de elaboración do Anteproxecto de Lei de Fomento da Cultura da Paz de Galicia, unha iniciativa promovida, hai case que dous anos, polo Seminario Galego de Educación para a Paz e a Fundación Cultura de Paz sobre os precedentes da Lei Catalana de 2003 e a española de 2005.
O borrador anexo, aceptado polos tres grupos parlamentarios como documento base, foi elaborado polo Seminario Galego de Educación para a Paz, e contempla un Preámbulo explicativo e xustificativo do proxecto e do concepto de Cultura de Paz xunto con 9 artigos nos que se abordan os seguintes aspectos:o obxecto da lei, o ámbito de aplicación, actuacións no ámbito dos dereitos humanos, na convivencia democrática, no ensino e na cooperación, nos medios de comunicación social, no desarmamento global, iniciativas de promoción da paz, así como a creación dun Instituto Internacional pola Paz.
Para o Seminario Galego de Educación para a Paz e para a Fundación Cultura de Paz, que preside D. Federico Mayor Zaragoza, é unha enorme satisfacción que, neste ano no que se cumpre o XXV Aniversario do Seminario, se materialice un obxectivo moi buscado, a creación de estruturas de participación específica en materia de paz e a consolidación de medidas concretas de apoio á cultura de paz de carácter anual, con orzamentos precisos, aprobados en sede parlamentaria.
Esta iniciativa únese á recente creación da Cátedra UNESCO de Cultura de Paz e Dereitos Humanos na USC, a organización e celebración do Foro 2010, xunto coa ´posta en marcha do Lar da Paz de Herbón en Padrón, outros tres proxectos estrela deseñados no Plan Estratéxico do Seminario Galego de Educación para a Paz como mellor conmemoración do seu XXV Aniversario.
É UNHA INICIATIVA DO SEMINARIO GALEGO DE EDUCACION PARA A PAZ
O vindeiro luns, día 7 de Xuño, quedará constituída oficialmente a Ponencia Conxunta no Parlamento Galego, cos representantes nomeados polos tres grupos parlamentarios, para iniciar o procedemento de elaboración do Anteproxecto de Lei de Fomento da Cultura da Paz de Galicia, unha iniciativa promovida, hai case que dous anos, polo Seminario Galego de Educación para a Paz e a Fundación Cultura de Paz sobre os precedentes da Lei Catalana de 2003 e a española de 2005.
O borrador anexo, aceptado polos tres grupos parlamentarios como documento base, foi elaborado polo Seminario Galego de Educación para a Paz, e contempla un Preámbulo explicativo e xustificativo do proxecto e do concepto de Cultura de Paz xunto con 9 artigos nos que se abordan os seguintes aspectos:o obxecto da lei, o ámbito de aplicación, actuacións no ámbito dos dereitos humanos, na convivencia democrática, no ensino e na cooperación, nos medios de comunicación social, no desarmamento global, iniciativas de promoción da paz, así como a creación dun Instituto Internacional pola Paz.
Para o Seminario Galego de Educación para a Paz e para a Fundación Cultura de Paz, que preside D. Federico Mayor Zaragoza, é unha enorme satisfacción que, neste ano no que se cumpre o XXV Aniversario do Seminario, se materialice un obxectivo moi buscado, a creación de estruturas de participación específica en materia de paz e a consolidación de medidas concretas de apoio á cultura de paz de carácter anual, con orzamentos precisos, aprobados en sede parlamentaria.
Esta iniciativa únese á recente creación da Cátedra UNESCO de Cultura de Paz e Dereitos Humanos na USC, a organización e celebración do Foro 2010, xunto coa ´posta en marcha do Lar da Paz de Herbón en Padrón, outros tres proxectos estrela deseñados no Plan Estratéxico do Seminario Galego de Educación para a Paz como mellor conmemoración do seu XXV Aniversario.
martes, 1 de junio de 2010
OSPAAAL SOLIDARIEDADE GALICIA CONDEA O ATAQUE DE ISRAEL Á "FLOTA DA LIBERDADE"
Ospaaal Solidariedade Galicia súmase á xusta vaga de condeas que desde que se deu o ataque á Flota da Liberdade na madrugada do luns 31 de maio de 2010, poboan a escena social e política de medio mundo.
Só agardamos que as novas voces que agora se suman non cambien mañá por razóns de comercio e mercado; que non prosigan coa súa venda de armas e sofisticacións a Israel, armas, elas que serven para sementar o terror nos terriotorios palestinos, armas, elas, que serviron para asasinar a inocentes que só desexaban axudar.
Israel xa hai tempo que superou todas as liñas vermellas posibles e a súa arrogancia e prepotencia, unidas á unha enorme insensibilidade cara aos Dereitos Humanos do pobo palestino e á súa realidade histórica, sitúan non aos gobernadores de Israel, senón á propia sociedade que os apoia mediante o seu voto nunha situación de difícil comprensión para o resto do mundo.
O ataque de Israel á Axuda Humanitaria produciuse en augas internacionais. E os barcos, contrariamente ao que din as autoridades israelis para xustificar o asasinato e a violencia, non levan nin terroristas nin armas, senón máis de 10.000 toneladas de axuda humanitaria para a poboación da franxa de Gaza.
As últimas informacións falan de 16 mortes e ao redor de 60 persoas feridas.A Flota da Liberdade estaba organizada pola fundación humanitaria turca IHH (Insani Yardim Vakfi), a Campaña Europea para Acabar o Asedio de Gaza (ECESG), a campaña grega e a sueca 'Barco a Gaza' e o Free Gaza Movement. Tratábase da maior acción coordenada realizada ata o momento para intentar romper o bloqueo marítimo de Gaza.
Cerca de 750 persoas de diferentes relixións e nacionalidades integraban esta iniciativa solidaria, entre elas máis de vinte parlamentarios europeos, unha ex congresista estadounidense, un premio Nobel da Paz e un sobrevivente do Holocausto. Entre elas atopábanse dous activistas e un xornalista españois.
Desde OSPAAAL SOLIDARIEDADE GALICIA amosamos a nosa máis enérxica repulsa a este novo ataque aos dereitos humanos e a solidariedade entre os pobos por parte do Estado israelí.
Os ataques ao pobo palestino conforman un verdadeiro terrorismo de Estado por parte de Israel e cada acción bélica reduce a pó a posibilidade da necesaria paz para o pobo palestino. E só a reiterada aceptación e tolerancia das potencias occidentais -que se fundamentan nun poderoso odio a todo o que é islámico, amais de obvias razóns xeoestratéxicas de control de recursos- permite que Israel, en cada acción, eleve o grao de forza no uso da violencia e o terror bélicos.
Á nosa organización gustaríalle ver como non só España, senón a Unión Europea e sobre todo a gran potencia norteamericana EE.UU. levan a cabo verdadeiras accións de rexeitamento e illamento do goberno sionista perante esta enésima vulneración da lexislación internacional e esnaquizamento de calquera convención existente dos Dereitos Humanos. E ese illamento debe vir acompañado dunha forte presión diplomática internacional para que cese a ocupación colonial dos territorios palestinos ocupados e deseñar as accións oportunas para avanzar no camiño da paz.
OSPAAAL SOLIDARIEDADE GALICIA únese e anima á sociedade civil galega a que se posicione con voz firme en contra deste ataque. Hoxe, 1 de xuño, ás 20:30 horas están previstas concentracións de protesta en:
- A CORUÑA: No Obelisco.
- SANTIAGO DE COMPOSTELA: Praza do Toural.
- FERROL: Diante do edificio da Xunta de Galicia.
- PONTEVEDRA: Praza da Peregrina.
- VIGO: Dianto do MARCO.
Que Israel sinta que se queda soa
Que Palestina oia o noso berro solidario
Brión, 1 de xuño de 2010.
Só agardamos que as novas voces que agora se suman non cambien mañá por razóns de comercio e mercado; que non prosigan coa súa venda de armas e sofisticacións a Israel, armas, elas que serven para sementar o terror nos terriotorios palestinos, armas, elas, que serviron para asasinar a inocentes que só desexaban axudar.
Israel xa hai tempo que superou todas as liñas vermellas posibles e a súa arrogancia e prepotencia, unidas á unha enorme insensibilidade cara aos Dereitos Humanos do pobo palestino e á súa realidade histórica, sitúan non aos gobernadores de Israel, senón á propia sociedade que os apoia mediante o seu voto nunha situación de difícil comprensión para o resto do mundo.
O ataque de Israel á Axuda Humanitaria produciuse en augas internacionais. E os barcos, contrariamente ao que din as autoridades israelis para xustificar o asasinato e a violencia, non levan nin terroristas nin armas, senón máis de 10.000 toneladas de axuda humanitaria para a poboación da franxa de Gaza.
As últimas informacións falan de 16 mortes e ao redor de 60 persoas feridas.A Flota da Liberdade estaba organizada pola fundación humanitaria turca IHH (Insani Yardim Vakfi), a Campaña Europea para Acabar o Asedio de Gaza (ECESG), a campaña grega e a sueca 'Barco a Gaza' e o Free Gaza Movement. Tratábase da maior acción coordenada realizada ata o momento para intentar romper o bloqueo marítimo de Gaza.
Cerca de 750 persoas de diferentes relixións e nacionalidades integraban esta iniciativa solidaria, entre elas máis de vinte parlamentarios europeos, unha ex congresista estadounidense, un premio Nobel da Paz e un sobrevivente do Holocausto. Entre elas atopábanse dous activistas e un xornalista españois.
Desde OSPAAAL SOLIDARIEDADE GALICIA amosamos a nosa máis enérxica repulsa a este novo ataque aos dereitos humanos e a solidariedade entre os pobos por parte do Estado israelí.
Os ataques ao pobo palestino conforman un verdadeiro terrorismo de Estado por parte de Israel e cada acción bélica reduce a pó a posibilidade da necesaria paz para o pobo palestino. E só a reiterada aceptación e tolerancia das potencias occidentais -que se fundamentan nun poderoso odio a todo o que é islámico, amais de obvias razóns xeoestratéxicas de control de recursos- permite que Israel, en cada acción, eleve o grao de forza no uso da violencia e o terror bélicos.
Á nosa organización gustaríalle ver como non só España, senón a Unión Europea e sobre todo a gran potencia norteamericana EE.UU. levan a cabo verdadeiras accións de rexeitamento e illamento do goberno sionista perante esta enésima vulneración da lexislación internacional e esnaquizamento de calquera convención existente dos Dereitos Humanos. E ese illamento debe vir acompañado dunha forte presión diplomática internacional para que cese a ocupación colonial dos territorios palestinos ocupados e deseñar as accións oportunas para avanzar no camiño da paz.
OSPAAAL SOLIDARIEDADE GALICIA únese e anima á sociedade civil galega a que se posicione con voz firme en contra deste ataque. Hoxe, 1 de xuño, ás 20:30 horas están previstas concentracións de protesta en:
- A CORUÑA: No Obelisco.
- SANTIAGO DE COMPOSTELA: Praza do Toural.
- FERROL: Diante do edificio da Xunta de Galicia.
- PONTEVEDRA: Praza da Peregrina.
- VIGO: Dianto do MARCO.
Que Israel sinta que se queda soa
Que Palestina oia o noso berro solidario
Brión, 1 de xuño de 2010.
miércoles, 12 de mayo de 2010
REUNIÓN DE IMPULSO DE "EUROPEOS Y EUROPEAS POR LA PAZ EN COLOMBIA"
REUNIÓN DE IMPULSO DE "EUROPEOS Y EUROPEAS POR LA PAZ EN COLOMBIA"
LUGAR: Universidad Complutense de Madrid. Facultad de Matemáticas. Sala Miguel de Guzmán.
DÍA: 15 de mayo de 2010.
HORA: 18:15 h.
Estimada señora / Estimado señor
Conocedores de su compromiso humano, nos dirigimos a usted para presentarle la iniciativa que surge de la sociedad civil colombiana, hace tan solo tres años, en busca del diálogo y la paz sincera en el país andino.
En este corto espacio de tiempo, la plataforma de la sociedad civil, Colombianos y Colombianas por la Paz, ha conseguido de las partes en conflicto hechos de paz que, teniendo en cuenta el ambiente de guerra, se creían imposibles. La liberación de los políticos y militares en poder de la guerrilla es un ejemplo de ello. Gracias a ésto, se han venido creando escenarios de diálogo y negociación que deben ser fortalecidos para tratar de conducir al país a la reconciliación. Para lograr este propósito, es fundamental la participación de personas que, en todo el mundo, defienden la paz y los derechos humanos como principio de coexistencia universal.
Por lo anterior, Colombianos y Colombianas por la Paz está promoviendo el encuentro y la participación de ciudadanas y ciudadanos europeos que deseen comprometerse con la paz de Colombia, manifestando su apoyo para que se produzca un diálogo internacional que genere las condiciones propicias para la negociación del conflicto. Nos proponemos crear una plataforma de adhesión individual y voluntaria que actuaría como marco de puesta en práctica de estos fines y que se llamara Europeos y Europeas por la Paz de Colombia.
El 15 de mayo de 2010, en la ciudad de Madrid, con la presencia de la Senadora Piedad Córdoba Ruiz y otros miembros de Colombianos y Colombianos por la Paz, se llevará a cabo la primera reunión del comité de impulso europeo para el desarrollo de esta iniciativa, en la que deseamos invitarle reconociendo su compromiso democrático por el diálogo, la reconciliación y el respeto a los derechos humanos.
La reunión tendrá lugar en la Universidad Complutense de Madrid. Facultad de Matemáticas. Sala Miguel de Guzmán, a las 18:15 h.
Los objetivos de la reunión serán:
a. Dialogar sobre las características y criterios de encuentro en Europeos y Europeas por la Paz de Colombia.
b. Creación del comité de impulso de Europeos y Europeas por la Paz.
c. Generar un calendario de acciones y encuentros que le den viabilidad y dinámica a Europeos y Europeas por la Paz de Colombia.
d. Discutir un documento en el que se sienten las bases de funcionamiento y los objetivos de Europeos y Europeas por la Paz de Colombia.
Esperamos su participación en este importante encuentro, que será un paso más en la búsqueda de la paz negociada al conflicto colombiano, en breve les indicaremos el espacio y la hora de la reunión.
Firmado por Colombianos y Colombianas por la Paz:
PIEDAD CÓRDOBA
Senadora. Partido Liberal. Colombia
Imprescindible confirmar asistencia por motivos de logística a: europa.paz@gmail.com.
Fecha límite confirmación: miércoles 12 de mayo
Debe indicar nombre, apellidos, organización y país.
Cualquier duda o consulta diríjanse al correo electrónico: europa.paz@gmail.com.
LUGAR: Universidad Complutense de Madrid. Facultad de Matemáticas. Sala Miguel de Guzmán.
DÍA: 15 de mayo de 2010.
HORA: 18:15 h.
Estimada señora / Estimado señor
Conocedores de su compromiso humano, nos dirigimos a usted para presentarle la iniciativa que surge de la sociedad civil colombiana, hace tan solo tres años, en busca del diálogo y la paz sincera en el país andino.
En este corto espacio de tiempo, la plataforma de la sociedad civil, Colombianos y Colombianas por la Paz, ha conseguido de las partes en conflicto hechos de paz que, teniendo en cuenta el ambiente de guerra, se creían imposibles. La liberación de los políticos y militares en poder de la guerrilla es un ejemplo de ello. Gracias a ésto, se han venido creando escenarios de diálogo y negociación que deben ser fortalecidos para tratar de conducir al país a la reconciliación. Para lograr este propósito, es fundamental la participación de personas que, en todo el mundo, defienden la paz y los derechos humanos como principio de coexistencia universal.
Por lo anterior, Colombianos y Colombianas por la Paz está promoviendo el encuentro y la participación de ciudadanas y ciudadanos europeos que deseen comprometerse con la paz de Colombia, manifestando su apoyo para que se produzca un diálogo internacional que genere las condiciones propicias para la negociación del conflicto. Nos proponemos crear una plataforma de adhesión individual y voluntaria que actuaría como marco de puesta en práctica de estos fines y que se llamara Europeos y Europeas por la Paz de Colombia.
El 15 de mayo de 2010, en la ciudad de Madrid, con la presencia de la Senadora Piedad Córdoba Ruiz y otros miembros de Colombianos y Colombianos por la Paz, se llevará a cabo la primera reunión del comité de impulso europeo para el desarrollo de esta iniciativa, en la que deseamos invitarle reconociendo su compromiso democrático por el diálogo, la reconciliación y el respeto a los derechos humanos.
La reunión tendrá lugar en la Universidad Complutense de Madrid. Facultad de Matemáticas. Sala Miguel de Guzmán, a las 18:15 h.
Los objetivos de la reunión serán:
a. Dialogar sobre las características y criterios de encuentro en Europeos y Europeas por la Paz de Colombia.
b. Creación del comité de impulso de Europeos y Europeas por la Paz.
c. Generar un calendario de acciones y encuentros que le den viabilidad y dinámica a Europeos y Europeas por la Paz de Colombia.
d. Discutir un documento en el que se sienten las bases de funcionamiento y los objetivos de Europeos y Europeas por la Paz de Colombia.
Esperamos su participación en este importante encuentro, que será un paso más en la búsqueda de la paz negociada al conflicto colombiano, en breve les indicaremos el espacio y la hora de la reunión.
Firmado por Colombianos y Colombianas por la Paz:
PIEDAD CÓRDOBA
Senadora. Partido Liberal. Colombia
Imprescindible confirmar asistencia por motivos de logística a: europa.paz@gmail.com.
Fecha límite confirmación: miércoles 12 de mayo
Debe indicar nombre, apellidos, organización y país.
Cualquier duda o consulta diríjanse al correo electrónico: europa.paz@gmail.com.
sábado, 8 de mayo de 2010
O FORO 2010 DE EDUCACIÓN PARA A PAZ INICIA A CONTA ATRÁS
En decembro de 2010 terá lugar en Compostela un acontecemento de relevancia para Galicia, o FORO 2010 DE EDUCACIÓN PARA A PAZ.
OSPAAAL SOLIDARIEDADE GALICIA forma parte do núcleo organizador e participará tamén cunha actividade autoxestionada.
Para resolver as dúbidas sobre o desenvolvemento e participación no Foro 2010, que entre outros eventos inclúe un Foro Mundial de Educación temático e tres congresos académicos, dispoñedes na web do Foro 2010, á que podedes acceder desde este blog, do MANUAL DE USO DO FORO 2010, un documento breve que explica paso a paso a mecánica do Foro. O Manual está polo momento dispoñíbel en galego e español. En breve procederase a publicalo noutras linguas.
Os tres congresos internacionais do máximo interese son:
1) Información e dereitos humanos;
2) O dereito humano á paz
3) Memoria, reconciliación e cultura de paz
Haberá tamén unha Reunión de Alto Nivel do Grupo da Alianza de Civilizacións de Nacións Unidas coa Comisión de Premios Nobel da Paz e os Coordinadores do Decenio da Cultura da Paz da ONU, e o FORO MUNDIAL DE EDUCACION (FME) TEMÁTICO sobre "Educación, investigación e cultura de paz", por primeira vez en Europa, co apoio do Foro Social Mundial (FSM).
Pódense realizar as inscricións para as actividades autoxestionadas até o 30 de xuño e as individuais ata o 1 de novembro de 2010.
Animamos a todas as persoas que queiran afondar na Cultura de Paz e da Non Violencia a que se inscriban no Foro 2010.
Brión, 8 de maio de 2010.
OSPAAAL SOLIDARIEDADE GALICIA forma parte do núcleo organizador e participará tamén cunha actividade autoxestionada.
Para resolver as dúbidas sobre o desenvolvemento e participación no Foro 2010, que entre outros eventos inclúe un Foro Mundial de Educación temático e tres congresos académicos, dispoñedes na web do Foro 2010, á que podedes acceder desde este blog, do MANUAL DE USO DO FORO 2010, un documento breve que explica paso a paso a mecánica do Foro. O Manual está polo momento dispoñíbel en galego e español. En breve procederase a publicalo noutras linguas.
Os tres congresos internacionais do máximo interese son:
1) Información e dereitos humanos;
2) O dereito humano á paz
3) Memoria, reconciliación e cultura de paz
Haberá tamén unha Reunión de Alto Nivel do Grupo da Alianza de Civilizacións de Nacións Unidas coa Comisión de Premios Nobel da Paz e os Coordinadores do Decenio da Cultura da Paz da ONU, e o FORO MUNDIAL DE EDUCACION (FME) TEMÁTICO sobre "Educación, investigación e cultura de paz", por primeira vez en Europa, co apoio do Foro Social Mundial (FSM).
Pódense realizar as inscricións para as actividades autoxestionadas até o 30 de xuño e as individuais ata o 1 de novembro de 2010.
Animamos a todas as persoas que queiran afondar na Cultura de Paz e da Non Violencia a que se inscriban no Foro 2010.
Brión, 8 de maio de 2010.
Etiquetas:
FORO 2010 EDUCACIÓN PARA A PAZ
viernes, 23 de abril de 2010
OSPAAAL SOLIDARIEDADE GALICIA PRESENTOU UN PROXECTO DE COOPERACIÓN COA REP. DOMINICANA
entregando o proxecto na Xunta de Galicia o pasado xoves 22
Onte remataba o prazo para presentar os proxectos de cooperación ao desenvolvemento convocados pola Xunta de Galicia. Como debe ser entregamos a último momento e despois dunha longa mañá de traballo e contacto coa sede central de OSPAAAL en Madrid o noso proxecto que leva por título:
Erradicación do traballo e da explotación laboral infantil e xuvenil mediante a educación non formal en Hato del Yaque na provincia de Santiago de los Caballeros.
Loxicamente, e coma todas as organizacións que presentan proxectos, agardamos ter a posibilidade de desenvolver tan fermoso proxecto.
Etiquetas:
PROXECTOS DE COOPERACIÓN,
REPÚBLICA DOMINICANA
miércoles, 8 de julio de 2009
A REDE ANTICAPITALISTA CONTRA O G8, ACTOS EN TODA GALICIA

Coincidindo coa xuntanza do G-8 en L’Aquila (Italia) que trata de refundar o capitalismo, a Rede Anticapitalista ( RA! ) convoca concentracións o xoves 9 de xullo en distintos lugares de Galiza.
Compostela, ás 21:00 horas na praza do Toural
Lugo, ás 20:00 horas na Praza Maior
Ourense, ás 20:30 horas na rúa do Paseo
Pontevedra, ás 20:00 horas na praza da Peregrina
Desde a RA estamos convencidos que é un acto antidemocrático (neste club non teñen voz os pobos do sur), inmoral (pretende normalizar a situación previa para seguir especulando), ilegal (estase axudando a banca sen abrir procesos xudiciais por malversación de fondos e estafa) e sobre todo suicida (se restaura o modelo a crise financeira pode ser infarto ecolóxico).
Estamos diante da primeira crise da globalización pero sendo central a crise financeira estamos diante dunha crise estructutural de dimensión múltiples crise de traballo, de acceso aos alimentos, enerxética, medioambiental e financeira. As solucións que nos impoñen desde o poder –máis libre comercio, máis cartos públicos para rescatar os bancos, o sector automobilístico e inmobiliario, máis oligopolios, máis transxénicos, etc.– tratan de esconder que a crise é produto do sistema capitalista e do neoliberalismo, que só afondarán os seus impactos sobre os pobos, as persoas e sobre o conxunto do planeta.
Namentres se quere refundar o capitalismo se trata de ignorar a crise mais importante: o sistema asentado artificialmente sobre un modelo consumista insostible ten como único soporte o endebedamento, mentres que o medre da brecha entre ricos e pobres, a precariedade, a invisibilidade dos traballos realizados dende sempre por mulleres e o desregulamento laboral son concibidos como algo consubstancial ao propio sistema, un medio máis para manter e incrementar os beneficios duns poucos en detrimento das persoas.
Os países do Sur, seguindo as directrices do FMI, BM e OMC, foron forzados a liberalizar as barreiras comerciais, desregular os mercados financeiros e laborais, privatizar as industrias nacionais, abolir os subsidios e reducir o gasto social e económico. Unha ortodoxia que os “ricos” incumpren cando interesa e agora máis ca nunca. As estimacións acerca da cantidade de cartos que os estados empobrecidos perden por fuga de capitais e expatriación de ingresos impoñibles varía de 350.000 millóns a 500.000 millóns de dólares ao ano.
O FMI calcula que as perdas directas da crise financeira provocará a entidades de todo o mundo un monto de 1,4 billóns de dólares, pero as perdas económicas globais estímanse moito maiores.
Mentres o Goberno español poderá chegar a investir ata 150.000 millóns de euros para axudar á banca, o que destina a axudas contra o desemprego é 170 millóns de euros.
Xa sabiamos que o liberalismo actual era unha gran mentira: subvencións e axudas ás multinacionais do Norte e fortes aranceis aos pequenos produtores e produtoras. A libre circulación de capitais existía pero a libre circulación de traballadores e traballadoras era freada por centos de valados e muros. Agora descubrimos algo “novo” tras as operacións dos gobernos por rescatar os beneficios da banca: o liberalismo consiste na legalización do roubo.
É HORA DE ACTUAR
En xeral, a esquerda institucionalizada abandonou hai tempo os seus programas de transformación social, ben porque non quere ben porque non é quen de levar adiante propostas de cambio.
Somos os movementos sociais e as cidadanías de diferentes rexións do mundo os que temos dado a cara diante da incertidume. Primeiro poñendo en marcha un movemento de resistencia diante dos diferentes cumios dos amos do mundo. Segundo, xerando espazos de reflexión en diversos foros sociais. E, de seguro, artellando propostas programáticas de cambio como xa o están a facer as organizacións sociais e movementos cidadás en diversas partes do mundo.
Os movementos sociais e organizacións cívicas galegas coincidindo coas reflexión plantexadas no foro de Belem o pasado xaneiro temos decidido non so propor alternativas ou mobilizarnos senón artellar unha rede para a mobilización global que teña como elementos vertebradores:
Unha iniciativa plural e aberta a todas aquelas persoas e colectivos que queren impulsar un proxecto de cambio estratéxico sistémico.
Unha aposta transversal. Un dos grandes logros do sistema é a fragmentación de loitas. Faise necesario artellar redes globais e transversais de cambio.
Unha opción programática que teña como piares a radicalidade democrática, o modelo económico sustentable ao servizo das persoas en harmonía coa natureza e a xustiza social global. Unha proposta que busque solucións reais no decrecemento, a sustentabilidade e a soberanía alimentaria.
A crise económica mundial podemos e debémola converter nunha oportunidade histórica de transformación.
Formamos parte da RA organizacións que levamos anos combatendo as consecuencias do modelo inxusto, a pobreza e a destrucción do hábitat pero que agora queremos tamén combater conxuntamente as causas: e a causa e o capitalismo.
“NON IMOS PERMITIR QUE REFUNDEN O CAPITALISMO, MELLOREN OS SEUS BENEFICIOS E PISEN OS NOSOS DEREITOS.”
Compostela, ás 21:00 horas na praza do Toural
Lugo, ás 20:00 horas na Praza Maior
Ourense, ás 20:30 horas na rúa do Paseo
Pontevedra, ás 20:00 horas na praza da Peregrina
Desde a RA estamos convencidos que é un acto antidemocrático (neste club non teñen voz os pobos do sur), inmoral (pretende normalizar a situación previa para seguir especulando), ilegal (estase axudando a banca sen abrir procesos xudiciais por malversación de fondos e estafa) e sobre todo suicida (se restaura o modelo a crise financeira pode ser infarto ecolóxico).
Estamos diante da primeira crise da globalización pero sendo central a crise financeira estamos diante dunha crise estructutural de dimensión múltiples crise de traballo, de acceso aos alimentos, enerxética, medioambiental e financeira. As solucións que nos impoñen desde o poder –máis libre comercio, máis cartos públicos para rescatar os bancos, o sector automobilístico e inmobiliario, máis oligopolios, máis transxénicos, etc.– tratan de esconder que a crise é produto do sistema capitalista e do neoliberalismo, que só afondarán os seus impactos sobre os pobos, as persoas e sobre o conxunto do planeta.
Namentres se quere refundar o capitalismo se trata de ignorar a crise mais importante: o sistema asentado artificialmente sobre un modelo consumista insostible ten como único soporte o endebedamento, mentres que o medre da brecha entre ricos e pobres, a precariedade, a invisibilidade dos traballos realizados dende sempre por mulleres e o desregulamento laboral son concibidos como algo consubstancial ao propio sistema, un medio máis para manter e incrementar os beneficios duns poucos en detrimento das persoas.
Os países do Sur, seguindo as directrices do FMI, BM e OMC, foron forzados a liberalizar as barreiras comerciais, desregular os mercados financeiros e laborais, privatizar as industrias nacionais, abolir os subsidios e reducir o gasto social e económico. Unha ortodoxia que os “ricos” incumpren cando interesa e agora máis ca nunca. As estimacións acerca da cantidade de cartos que os estados empobrecidos perden por fuga de capitais e expatriación de ingresos impoñibles varía de 350.000 millóns a 500.000 millóns de dólares ao ano.
O FMI calcula que as perdas directas da crise financeira provocará a entidades de todo o mundo un monto de 1,4 billóns de dólares, pero as perdas económicas globais estímanse moito maiores.
Mentres o Goberno español poderá chegar a investir ata 150.000 millóns de euros para axudar á banca, o que destina a axudas contra o desemprego é 170 millóns de euros.Xa sabiamos que o liberalismo actual era unha gran mentira: subvencións e axudas ás multinacionais do Norte e fortes aranceis aos pequenos produtores e produtoras. A libre circulación de capitais existía pero a libre circulación de traballadores e traballadoras era freada por centos de valados e muros. Agora descubrimos algo “novo” tras as operacións dos gobernos por rescatar os beneficios da banca: o liberalismo consiste na legalización do roubo.
É HORA DE ACTUAR
En xeral, a esquerda institucionalizada abandonou hai tempo os seus programas de transformación social, ben porque non quere ben porque non é quen de levar adiante propostas de cambio.
Somos os movementos sociais e as cidadanías de diferentes rexións do mundo os que temos dado a cara diante da incertidume. Primeiro poñendo en marcha un movemento de resistencia diante dos diferentes cumios dos amos do mundo. Segundo, xerando espazos de reflexión en diversos foros sociais. E, de seguro, artellando propostas programáticas de cambio como xa o están a facer as organizacións sociais e movementos cidadás en diversas partes do mundo.
Os movementos sociais e organizacións cívicas galegas coincidindo coas reflexión plantexadas no foro de Belem o pasado xaneiro temos decidido non so propor alternativas ou mobilizarnos senón artellar unha rede para a mobilización global que teña como elementos vertebradores:
Unha iniciativa plural e aberta a todas aquelas persoas e colectivos que queren impulsar un proxecto de cambio estratéxico sistémico.
Unha aposta transversal. Un dos grandes logros do sistema é a fragmentación de loitas. Faise necesario artellar redes globais e transversais de cambio.
Unha opción programática que teña como piares a radicalidade democrática, o modelo económico sustentable ao servizo das persoas en harmonía coa natureza e a xustiza social global. Unha proposta que busque solucións reais no decrecemento, a sustentabilidade e a soberanía alimentaria.
A crise económica mundial podemos e debémola converter nunha oportunidade histórica de transformación.
Formamos parte da RA organizacións que levamos anos combatendo as consecuencias do modelo inxusto, a pobreza e a destrucción do hábitat pero que agora queremos tamén combater conxuntamente as causas: e a causa e o capitalismo.
“NON IMOS PERMITIR QUE REFUNDEN O CAPITALISMO, MELLOREN OS SEUS BENEFICIOS E PISEN OS NOSOS DEREITOS.”
MANIFESTACIÓN: "POLO RESPECTO Á DIGNIDADE DA PERSOAS INMIGRANTES "PORQUE TODXS SOMOS MIGRANTES
MANIFESTACIÓN: "POLO RESPECTO Á DIGNIDADE DAS PERSOAS INMIGRANTES" PORQUE TODOS SOMOS MIGRANTES
POLO RESPECTO Á DIGNIDADE DAS PERSOAS INMIGRANTESASESER-TERANGA ten convocada unha manifestación baixo o lema de: "POLO RESPECTO Á DIGNIDADE DAS PERSOAS INMIGRANTES" . O seu obxecto é o de expoñer a nosa protesta polos inmediatos cambios lexislativos que, xunto coas medidas administrativas restrictivas, fan máis dificil a nosa integración social. Asimesmo, queremos poñer de manifesto a existencia de medidas encubertas de racismo e xenofobia que se producen de cotío na nosa sociedade, así como as dificultades para obter a legalización de persoas que levan xa longo tempo en España.A marcha arrancará das inmediacións da Casa de Senegal e da Mezquita da Coruña o domingo, día 12 de xullo, ás 19 horas. Discurrirá pola avenida de Fisterra ata a Praza de Pontevedra, e, dende aquí, ata a Delegación do Goberno.Papa Diop -Presidente de Aseser-TerangaNon á discriminació n.Non ás trabas irracionais para legalizarse.Non ao racismo e á xenofobia encubertos.
MANIFESTACIÓN
Día 12 de xullo (domingo)19 horas
Saída:Casa de Senegal (R/ Jorge Borrow, 5)Ata:Delegación do Goberno (Praza de Ourense)
Organiza:
ASOCIACIÓN ASESER-TERANGA
MANIFESTACIÓN
Día 12 de xullo (domingo)19 horas
Saída:Casa de Senegal (R/ Jorge Borrow, 5)Ata:Delegación do Goberno (Praza de Ourense)
Organiza:
ASOCIACIÓN ASESER-TERANGA
Etiquetas:
igualdade de dereitos,
INMIGRACIÓN
martes, 7 de julio de 2009
COMUNICADO DO FORO GALEGO DE INMIGRACIÓN. O GOBERNO CENTRAL SEGUIRÁ ASIATE COA VULNERACIÓN DE DEREITOS HUMANOS
Reproducimos o comunicado do Foro Galego de Inmigración despois da infructuosa xuntanza con Consuelo Rumí. O goberno segue adiante cos seus plans alienantes. A faciana dun PSOE que, como demostran os números, vota case sempre o que vota o PP no parlamento europeo... ninguén sospeita???!!!*****
FORO GALEGO DE INMIGRACIÓN
COMUNICADO DE PRENSA
Varios Representantes do Foro Galego de Inmigración formado polas asociacións e entidades recollidas abaixo (máis de 80 asociacións e entidades de toda Galicia), presentaron onte Luns día 6 de Xullo nun acto celebrado en Caldas de Reis á Secretaria de Estado de Inmigración , Consuelo Rumí, as súas propostas en relación coa Reforma da Lei de Estranxeiría e con outras cuestións relacionadas coa política migratoria do Goberno Central:
-A Valoración global que facemos do Encontro é negativa. Non houbo interese por atender as nosas propostas, nin amosou a Secretaría de Estado receptividade algunha cara ás mesmas. Mesmo tentou deslexitimar ao Foro Galego de Inmigración como interlocutor. Por outra banda, a decisión de facer a Reforma, pendente do paso polo Parlamento, nos termos actuais está ben clara e mesmo parece que se van habilitar plenos no Parlamento Español no mes de Xullo coa finalidade de acelerar o proceso de aprobación da Reforma da Lei.
-A nosa oposición á Reforma da Lei basase en que entendemos que globalmente a Reforma proposta é fondamente restrictiva e negativa polas seguintes razóns:
- A importante limitación do reagrupamento familiar para ascendentes de residentes , que só se permite para os/as de longa duración (5 anos de estancia).
- A apertura da posibilidade de repatriación de menores inmigrantes basándose na garantía dos servizos de atención a menores dos países de orixe dos e das menores. Posibilidade moi discutible no caso de países como Marrocos, por exemplo.
- Recolle o intolerable aumento de prazo de estancia nos centros de internamento de estranxeiros ata os 60 días (antes eran 40) con posibilidade ademáis de incrementar esa estancia en determinados casos.
- E sobre todo porque basease na persecución sistemática da poboación inmigrante en situación de irregularidade administrativa e no peche das fronteiras. Establece así, ademáis, unha coartada legal para as actuacións de persecución contra esta poboación inmigrante residente no Estado español que xa dende hai varios meses veñen denuciado moi diferentes organizacións en diferentes partes do Estado.
Negámonos a aceptar esta visión intencionadamente “criminalizadora”, na que tanto insiste este proxecto do goberno central, sobre unha realidade, á da inmigración, tan fondamente positiva para o conxunto da poboación galega e española.
-Ademáis presentamos as nosas propostas para mellorar a Lei actual en cuestións non comtempladas na actual Reforma e que en realidade permitirían unha Lei moito máis respectuosa cos dereitos das persoas inmigrantes :
- Arbitrar algún sistema para que as persoas en situación de irregularidade administrativa puideran resolver a súa situación de acordo cunhas esixencias razoables.
- Establecer un modelo único de autorización de residencia (que habería que renovar periódicamente), que permitira sempre traballar e sen as actuais limitacións xeográficas ou de ocupación. Nesa liña urxiría tamén: Unha reforma do actual sistema de continxente, establecendo un modelo flexible, rápido e eficaz (trimestral ou mensual, con posibilidade de realizar ofertas de forma permanente por parte de empresari@s e empregador@s, de carácter autonómico, etc). Os catálogos de ocupación de difícil cobertura deben ser tamén máis flexibles, en ámbitos xeográficos e temporalmente.
- Aínda que a actual Lei contempla esta opción, a Reforma debe establecer de forma clara que as persoas en situación de irregularidade administrativa cometen unha falta administrativa pola que deben aboar unha determinada multa, pero non ten sentido a incoación de procedementos de expulsións para estas persoas que non cometen delicto algún. Disto se derivarían dúas medidas inmediatas: Eliminación dos Centros de Internamento. Incluir clausulas que garantan o tratamento d@s traballadores e traballadoras inmigrantes como vítimas, con dereito preferente e efectivo para obter autorizacións de residencia e traballo, nos casos de explotación laboral destes traballadores e trablladoras. A mesma consideración deben ter lóxicamente as mulleres ou homes obrigad@s a prostituirse.
- Relacionado co anterior parece importante establecer unha serie de supostos claros e amplos para as autorizacións excepcionais (mulleres e homes obrigad@s a prostituirse; vítimas doutros tipos de explotación laboral; mulleres vítimas da chamada violencia de xénero; persoas adultas ou menores en situación de desamparo ou dependencia; persoas con enfermidades graves; etc). O Catálogo debe ser amplo e flexible.
- Garantir en todo caso o acceso aos dereitos básicos para todos e todas, tamén para as persoas que transitoriamente se atopen en situación de irregularidade administrativa, supón o acceso en condicións de igualdade aos servizos públicos de educación, sanidade (garantir o acceso a tarxeta sanitaria) e de benestar social e inclusión social: rendas mínimas e outras axudas sociais.
- A Lexislación debe garantir dereitos das persoas, recoñecidos pola ONU e por outros organismos e institucións internacionais, nas actuacións de control en portos, aeroportos, estradas, etc.
- Unha demanda importante sería tamén o establecemento dun Observatorio Independente do Racismo e da Xenofobia, con obriga de presentar diante do Parlamento anualmente un Informe Público e detallado sobre as situacións de Racismo e Xenofobia detectadas ou denunciadas no conxunto do Estado Español.Insistimos, por último sen obter tampouco compromiso algún por parte da Sra Secretaria de Estado de Inmigración na necesidade de frear o proceso de persecución policial contra o colectivo inmigrante que este Foro ven denunciado nos últimos meses en Galicia.
Etiquetas:
igualdade de dereitos,
INMIGRACIÓN
jueves, 2 de julio de 2009
A CUARTA URNA. A PARTICIPACIÓN DO POBO NA DEMOCRACIA vs O SECUESTRO DA DEMOCRACIA POLA OLIGARQUÍA
A CUARTA URNA. A PARTICIPACIÓN DO POBO NA DEMOCRACIA vs O SECUESTRO DA DEMOCRACIA POLA OLIGARQUÍA
Os tempos, desde este domingo 28 á noite, cando voitres enmascarados e alimentados pola ignorancia secuestran e expulsan de Honduras ao presidente Zelaya, semellan planificados pola voracidade da tecnoloxía.
Voracidade porque a velocidade informativa agolpa todo um explosivo cóctel de mensaxes difusas e impide razonar sequera as respostas cando aínda non se teñen todos os elementos de análise ao alcance da reflexión e da valoración crítica. Esa voracidade provocou todas as primeiras reaccións, sexan de corte dubitativo e deliberadamente ambiguo (a administración Obama en xeral, explicable polos desexos de Zelaya de converter á importante base militar estadunidense de Soto Cano (Palmerola) en aeroporto civil e, xa que logo, de expulsar aos militares de aí, vid. Artigo de Eva Golinger, “La base militar de EEUU en Honduras em el centro del golpe”, Rebelión, 2-7-09), de defensa do goberno de Roberto Micheletti imposto polos golpistas (CNN), ou de defensa apoloxética do presidente deposto Manuel Zelaya (a meirande parte dos diversos comunicados que realizou a orbe mundial).
Para quen escribe o primeiro son os dereitos humanos, os dereitos do pobo hondureño agora mesmo sacudidos pola irrupción golpista.
Non caiamos na tentación de culpar unicamente ao exército, xa que é o medio do que se nutren os poderosos instalados no cumio piramidal da sociedade hondureña desde sempre. Dito doutro modo: no fondo, os dereitos humanos, os dereitos do pobo hondureño sempre estiveron sometidos a recurte e limitación, cando non a violación.
Como di Miguel Castillo no seu artigo de hoxe en Rebelión, o Congreso, a Corte Suprema de Xustiza e o alto mando militar, os principais medios de comunicación, o sector produtivo, empresarial e comercial, todo está em mans da oligarquía. Hai algún país no que non sexa así, preguntámonos? Hai algún país de tradición neoliberal no que as institucións democráticas non estean dominadas polas oligarquías e gobernadas de cóstas ás necesidades reais da poboación?
Honduras representa de forma paradigmática cómo as estruturas democráticas, cando controladas e monopolizadas pola oligarquía, están ao servizo dos poderosos e cómo, cando se ven sacudidas para que penetre algo de luz, de transparencia, de democracia real, esas estruturas, xa viciadas, seguen amosando a súa faciana antipobo digno do totalitarismo fascista: de aí as constantes ordes de captura emanadas pola Corte Suprema contra líderes populares como Rafel Alegría, Carlos H. Reyes, ou o propio Manuel Zelaya.
O problema salta cando un presidente decide non someterse a ese poder e confiar o poder verdadeiro dunha democracia ao pobo. Por iso, unha simple enquisa dirixida ao pobo, para que participe e se exprese sobre a reforma constitucional depositando o seu parecer no que se chama a “Cuarta Urna”, fixo tremer os alicerces da oligarquía e desencadeou o golpe. Porque a oligarquía ten exemplos sobrados de cómo as urnas constrúen en países veciños proxectos sociais, proxectos de esquerdas, realizados co pobo e non de cóstas a el. Eis o motivo fundacional, entroutros.
O pobo de Honduras sabe que non está só e sabe que se xoga moito neste golpe de estado: xógase ter voz de verdade na construción da súa sociedade. Xógase ter unha Asemblea Nacional Constituínte encargada de redactar unha nova Constitución. De aí, as manifestacións multitudinarias e a frontal oposición interior ao goberno de Micheletti, quen busca ser aprobado mediante todas as vías posibles....coa participación dos grandes grupos mediáticos que sementaron desde hai tres meses o escenario político de xenreira cara a “cuarta urna” e crearon as condicións precisas para demonizar a Manuel Zelaya e para que se producira o golpe de estado do domingo 28 de xuño (vid. Y. Ron / M. Rodríguez, El golpe cocinado em el fuego mediático. La jugada final de la prensa hondureña, xuño 2009, descargable en Rebelión).
Pero non nos abraiemos de forma inxénua. Aprendamos do comportamento do pobo hondureño. Ollemos os nosos intestinos democráticos e pensemos en todo o que acontece mediatica e socialmente cando se insinúa a posibilidade de reformar a constitución para dar cabida a novos dereitos, ou para avanzarmos no recoñecemento de dereitos para a poboación migrante (voto activo e pasivo, por exemplo), ou para incluír a eutanasia como un dereito, etc, ou, simplemente, que un presidente do estado español convoque un referendo sobre se queremos seguir sendo unha monarquía ou unha república, onde ninguén estea por riba do pobo... E entenderemos que o acontecido em Honduras non é nada raro.
Desde estas liñas queremos solidarizarnos co pobo hondureño que loita para que se lle dea voz, para que se lle recoñezan os seus dereitos, de expresión e participación. Apoiamos a lóxica aspiración do pobo de liberarse da soga oligarca e o seu lento e duro camiñar ata situarse lonxe do abafo mercantilista e chantaxista que quere establecer a cosmocracia neoliberal en Honduras. Queremos que volva Zelaya e que teña a valentía de seguir coa idea inicial: o sacrificio valente do seu pobo meréceo.
Xabier Ron
OSPAAAL-GALICIA
2-xullo-2009
Os tempos, desde este domingo 28 á noite, cando voitres enmascarados e alimentados pola ignorancia secuestran e expulsan de Honduras ao presidente Zelaya, semellan planificados pola voracidade da tecnoloxía.
Voracidade porque a velocidade informativa agolpa todo um explosivo cóctel de mensaxes difusas e impide razonar sequera as respostas cando aínda non se teñen todos os elementos de análise ao alcance da reflexión e da valoración crítica. Esa voracidade provocou todas as primeiras reaccións, sexan de corte dubitativo e deliberadamente ambiguo (a administración Obama en xeral, explicable polos desexos de Zelaya de converter á importante base militar estadunidense de Soto Cano (Palmerola) en aeroporto civil e, xa que logo, de expulsar aos militares de aí, vid. Artigo de Eva Golinger, “La base militar de EEUU en Honduras em el centro del golpe”, Rebelión, 2-7-09), de defensa do goberno de Roberto Micheletti imposto polos golpistas (CNN), ou de defensa apoloxética do presidente deposto Manuel Zelaya (a meirande parte dos diversos comunicados que realizou a orbe mundial).
Para quen escribe o primeiro son os dereitos humanos, os dereitos do pobo hondureño agora mesmo sacudidos pola irrupción golpista.
Non caiamos na tentación de culpar unicamente ao exército, xa que é o medio do que se nutren os poderosos instalados no cumio piramidal da sociedade hondureña desde sempre. Dito doutro modo: no fondo, os dereitos humanos, os dereitos do pobo hondureño sempre estiveron sometidos a recurte e limitación, cando non a violación.
Como di Miguel Castillo no seu artigo de hoxe en Rebelión, o Congreso, a Corte Suprema de Xustiza e o alto mando militar, os principais medios de comunicación, o sector produtivo, empresarial e comercial, todo está em mans da oligarquía. Hai algún país no que non sexa así, preguntámonos? Hai algún país de tradición neoliberal no que as institucións democráticas non estean dominadas polas oligarquías e gobernadas de cóstas ás necesidades reais da poboación?
Honduras representa de forma paradigmática cómo as estruturas democráticas, cando controladas e monopolizadas pola oligarquía, están ao servizo dos poderosos e cómo, cando se ven sacudidas para que penetre algo de luz, de transparencia, de democracia real, esas estruturas, xa viciadas, seguen amosando a súa faciana antipobo digno do totalitarismo fascista: de aí as constantes ordes de captura emanadas pola Corte Suprema contra líderes populares como Rafel Alegría, Carlos H. Reyes, ou o propio Manuel Zelaya.
O problema salta cando un presidente decide non someterse a ese poder e confiar o poder verdadeiro dunha democracia ao pobo. Por iso, unha simple enquisa dirixida ao pobo, para que participe e se exprese sobre a reforma constitucional depositando o seu parecer no que se chama a “Cuarta Urna”, fixo tremer os alicerces da oligarquía e desencadeou o golpe. Porque a oligarquía ten exemplos sobrados de cómo as urnas constrúen en países veciños proxectos sociais, proxectos de esquerdas, realizados co pobo e non de cóstas a el. Eis o motivo fundacional, entroutros.
O pobo de Honduras sabe que non está só e sabe que se xoga moito neste golpe de estado: xógase ter voz de verdade na construción da súa sociedade. Xógase ter unha Asemblea Nacional Constituínte encargada de redactar unha nova Constitución. De aí, as manifestacións multitudinarias e a frontal oposición interior ao goberno de Micheletti, quen busca ser aprobado mediante todas as vías posibles....coa participación dos grandes grupos mediáticos que sementaron desde hai tres meses o escenario político de xenreira cara a “cuarta urna” e crearon as condicións precisas para demonizar a Manuel Zelaya e para que se producira o golpe de estado do domingo 28 de xuño (vid. Y. Ron / M. Rodríguez, El golpe cocinado em el fuego mediático. La jugada final de la prensa hondureña, xuño 2009, descargable en Rebelión).
Pero non nos abraiemos de forma inxénua. Aprendamos do comportamento do pobo hondureño. Ollemos os nosos intestinos democráticos e pensemos en todo o que acontece mediatica e socialmente cando se insinúa a posibilidade de reformar a constitución para dar cabida a novos dereitos, ou para avanzarmos no recoñecemento de dereitos para a poboación migrante (voto activo e pasivo, por exemplo), ou para incluír a eutanasia como un dereito, etc, ou, simplemente, que un presidente do estado español convoque un referendo sobre se queremos seguir sendo unha monarquía ou unha república, onde ninguén estea por riba do pobo... E entenderemos que o acontecido em Honduras non é nada raro.
Desde estas liñas queremos solidarizarnos co pobo hondureño que loita para que se lle dea voz, para que se lle recoñezan os seus dereitos, de expresión e participación. Apoiamos a lóxica aspiración do pobo de liberarse da soga oligarca e o seu lento e duro camiñar ata situarse lonxe do abafo mercantilista e chantaxista que quere establecer a cosmocracia neoliberal en Honduras. Queremos que volva Zelaya e que teña a valentía de seguir coa idea inicial: o sacrificio valente do seu pobo meréceo.
Xabier Ron
OSPAAAL-GALICIA
2-xullo-2009
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
