Amig@s de Los Necios:
El pueblo se congrega al nororiente del país, en la zona del litoral atlántico, de la que da fe el mar Caribe y hace selección de la Conducción Nacional del Frente de Resistencia mediante un proceso democrático, de análisis y debate. Las bases demuestran su madurez y conducen el proceso a la depuración del FNRP dejando por fuera mínimas expresiones del oportunismo y los vicios que representan el comportamiento clásico de los partidos de la oligarquía. Los límites se determinan por los principios; actuar con la vedad es la orden de día, con ello la unidad se potencia exponencialmente. El Presidente Manuel Zelaya Rosales, el elegido como Coordinador General del FNRP.
La amplia representación de sectores en Resistencia tiene ahora una conducción nacida de un proceso auténtico de organización de las bases populares en todo el país. También se hace evidente el crecimiento político e ideológico en los discursos e intervenciones oportunas de los representantes en la Asamblea. El uso permanente de conceptos y categorías de la sociología marxista y de la identificación plena de la existencia y funciones del sistema de clases sociales, revelan un carácter doctrinario de nuevo tipo, que conjuga armónicamente la diversidad del pensamiento revolucionario del pueblo hondureño con las agendas relativamente particulares de los sectores que integran el frente. Se evidencia también en papel de las artes populares y la cultura de la resistencia… “este Frente si es tuyo pueblo, este no es de tu patrón”, se repite con el tono de canciones que se han vuelto himnos del pueblo.
Llores continúa con su misión de dividir el FNRP –principal enemigo del imperialismo en Honduras- y promueve en los círculos de su confianza el retorno condicionado del presidente Manuel Zelaya. La ultraderecha del golpismo hondureño, reacciona en bases a sus pobres cálculos y continúa haciendo presión interna al régimen de Lobo para que recrudezca la represión y mantengan a Manuel Zelaya lejos de su pueblo. Porfirio Lobo destituye a funcionarios de poca monta y amenaza con dividir aún más su gobierno sino se sigue a pie juntillas el plan de la embajada norteamericana. Desde el punto de vista formal, la “gobernabilidad” es inalcanzable. Desde el punto de vista real, en el pueblo se encamina a su propio gobierno, al gobierno de la clase trabajadora.
Los 18 departamentos del país quedan representados por 56 delegad@s que serán ratificados en la Asamblea Nacional del mes de Septiembre. El golpe de estado oligárquico, militar e imperialista ha creado su némesis. A poco más de un año de Resistencia Popular, la respuesta orgánica del pueblo hondureño y la solidaridad internacional muestra sus frutos. El camino de la liberación está trazado.
Ojalá el compañero Oscar Padilla y el camarada Luis Morel, hubieran estado más tiempo entre nosotros para ver el fruto de lo que fue su más importante dedicación.
¡Venceremos!
¡Necedad!
OPLN
Tocoa, Atlántida. Domingo 11 de julio de 2010
Mostrando entradas con la etiqueta Honduras. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Honduras. Mostrar todas las entradas
martes, 13 de julio de 2010
jueves, 2 de julio de 2009
A CUARTA URNA. A PARTICIPACIÓN DO POBO NA DEMOCRACIA vs O SECUESTRO DA DEMOCRACIA POLA OLIGARQUÍA
A CUARTA URNA. A PARTICIPACIÓN DO POBO NA DEMOCRACIA vs O SECUESTRO DA DEMOCRACIA POLA OLIGARQUÍA
Os tempos, desde este domingo 28 á noite, cando voitres enmascarados e alimentados pola ignorancia secuestran e expulsan de Honduras ao presidente Zelaya, semellan planificados pola voracidade da tecnoloxía.
Voracidade porque a velocidade informativa agolpa todo um explosivo cóctel de mensaxes difusas e impide razonar sequera as respostas cando aínda non se teñen todos os elementos de análise ao alcance da reflexión e da valoración crítica. Esa voracidade provocou todas as primeiras reaccións, sexan de corte dubitativo e deliberadamente ambiguo (a administración Obama en xeral, explicable polos desexos de Zelaya de converter á importante base militar estadunidense de Soto Cano (Palmerola) en aeroporto civil e, xa que logo, de expulsar aos militares de aí, vid. Artigo de Eva Golinger, “La base militar de EEUU en Honduras em el centro del golpe”, Rebelión, 2-7-09), de defensa do goberno de Roberto Micheletti imposto polos golpistas (CNN), ou de defensa apoloxética do presidente deposto Manuel Zelaya (a meirande parte dos diversos comunicados que realizou a orbe mundial).
Para quen escribe o primeiro son os dereitos humanos, os dereitos do pobo hondureño agora mesmo sacudidos pola irrupción golpista.
Non caiamos na tentación de culpar unicamente ao exército, xa que é o medio do que se nutren os poderosos instalados no cumio piramidal da sociedade hondureña desde sempre. Dito doutro modo: no fondo, os dereitos humanos, os dereitos do pobo hondureño sempre estiveron sometidos a recurte e limitación, cando non a violación.
Como di Miguel Castillo no seu artigo de hoxe en Rebelión, o Congreso, a Corte Suprema de Xustiza e o alto mando militar, os principais medios de comunicación, o sector produtivo, empresarial e comercial, todo está em mans da oligarquía. Hai algún país no que non sexa así, preguntámonos? Hai algún país de tradición neoliberal no que as institucións democráticas non estean dominadas polas oligarquías e gobernadas de cóstas ás necesidades reais da poboación?
Honduras representa de forma paradigmática cómo as estruturas democráticas, cando controladas e monopolizadas pola oligarquía, están ao servizo dos poderosos e cómo, cando se ven sacudidas para que penetre algo de luz, de transparencia, de democracia real, esas estruturas, xa viciadas, seguen amosando a súa faciana antipobo digno do totalitarismo fascista: de aí as constantes ordes de captura emanadas pola Corte Suprema contra líderes populares como Rafel Alegría, Carlos H. Reyes, ou o propio Manuel Zelaya.
O problema salta cando un presidente decide non someterse a ese poder e confiar o poder verdadeiro dunha democracia ao pobo. Por iso, unha simple enquisa dirixida ao pobo, para que participe e se exprese sobre a reforma constitucional depositando o seu parecer no que se chama a “Cuarta Urna”, fixo tremer os alicerces da oligarquía e desencadeou o golpe. Porque a oligarquía ten exemplos sobrados de cómo as urnas constrúen en países veciños proxectos sociais, proxectos de esquerdas, realizados co pobo e non de cóstas a el. Eis o motivo fundacional, entroutros.
O pobo de Honduras sabe que non está só e sabe que se xoga moito neste golpe de estado: xógase ter voz de verdade na construción da súa sociedade. Xógase ter unha Asemblea Nacional Constituínte encargada de redactar unha nova Constitución. De aí, as manifestacións multitudinarias e a frontal oposición interior ao goberno de Micheletti, quen busca ser aprobado mediante todas as vías posibles....coa participación dos grandes grupos mediáticos que sementaron desde hai tres meses o escenario político de xenreira cara a “cuarta urna” e crearon as condicións precisas para demonizar a Manuel Zelaya e para que se producira o golpe de estado do domingo 28 de xuño (vid. Y. Ron / M. Rodríguez, El golpe cocinado em el fuego mediático. La jugada final de la prensa hondureña, xuño 2009, descargable en Rebelión).
Pero non nos abraiemos de forma inxénua. Aprendamos do comportamento do pobo hondureño. Ollemos os nosos intestinos democráticos e pensemos en todo o que acontece mediatica e socialmente cando se insinúa a posibilidade de reformar a constitución para dar cabida a novos dereitos, ou para avanzarmos no recoñecemento de dereitos para a poboación migrante (voto activo e pasivo, por exemplo), ou para incluír a eutanasia como un dereito, etc, ou, simplemente, que un presidente do estado español convoque un referendo sobre se queremos seguir sendo unha monarquía ou unha república, onde ninguén estea por riba do pobo... E entenderemos que o acontecido em Honduras non é nada raro.
Desde estas liñas queremos solidarizarnos co pobo hondureño que loita para que se lle dea voz, para que se lle recoñezan os seus dereitos, de expresión e participación. Apoiamos a lóxica aspiración do pobo de liberarse da soga oligarca e o seu lento e duro camiñar ata situarse lonxe do abafo mercantilista e chantaxista que quere establecer a cosmocracia neoliberal en Honduras. Queremos que volva Zelaya e que teña a valentía de seguir coa idea inicial: o sacrificio valente do seu pobo meréceo.
Xabier Ron
OSPAAAL-GALICIA
2-xullo-2009
Os tempos, desde este domingo 28 á noite, cando voitres enmascarados e alimentados pola ignorancia secuestran e expulsan de Honduras ao presidente Zelaya, semellan planificados pola voracidade da tecnoloxía.
Voracidade porque a velocidade informativa agolpa todo um explosivo cóctel de mensaxes difusas e impide razonar sequera as respostas cando aínda non se teñen todos os elementos de análise ao alcance da reflexión e da valoración crítica. Esa voracidade provocou todas as primeiras reaccións, sexan de corte dubitativo e deliberadamente ambiguo (a administración Obama en xeral, explicable polos desexos de Zelaya de converter á importante base militar estadunidense de Soto Cano (Palmerola) en aeroporto civil e, xa que logo, de expulsar aos militares de aí, vid. Artigo de Eva Golinger, “La base militar de EEUU en Honduras em el centro del golpe”, Rebelión, 2-7-09), de defensa do goberno de Roberto Micheletti imposto polos golpistas (CNN), ou de defensa apoloxética do presidente deposto Manuel Zelaya (a meirande parte dos diversos comunicados que realizou a orbe mundial).
Para quen escribe o primeiro son os dereitos humanos, os dereitos do pobo hondureño agora mesmo sacudidos pola irrupción golpista.
Non caiamos na tentación de culpar unicamente ao exército, xa que é o medio do que se nutren os poderosos instalados no cumio piramidal da sociedade hondureña desde sempre. Dito doutro modo: no fondo, os dereitos humanos, os dereitos do pobo hondureño sempre estiveron sometidos a recurte e limitación, cando non a violación.
Como di Miguel Castillo no seu artigo de hoxe en Rebelión, o Congreso, a Corte Suprema de Xustiza e o alto mando militar, os principais medios de comunicación, o sector produtivo, empresarial e comercial, todo está em mans da oligarquía. Hai algún país no que non sexa así, preguntámonos? Hai algún país de tradición neoliberal no que as institucións democráticas non estean dominadas polas oligarquías e gobernadas de cóstas ás necesidades reais da poboación?
Honduras representa de forma paradigmática cómo as estruturas democráticas, cando controladas e monopolizadas pola oligarquía, están ao servizo dos poderosos e cómo, cando se ven sacudidas para que penetre algo de luz, de transparencia, de democracia real, esas estruturas, xa viciadas, seguen amosando a súa faciana antipobo digno do totalitarismo fascista: de aí as constantes ordes de captura emanadas pola Corte Suprema contra líderes populares como Rafel Alegría, Carlos H. Reyes, ou o propio Manuel Zelaya.
O problema salta cando un presidente decide non someterse a ese poder e confiar o poder verdadeiro dunha democracia ao pobo. Por iso, unha simple enquisa dirixida ao pobo, para que participe e se exprese sobre a reforma constitucional depositando o seu parecer no que se chama a “Cuarta Urna”, fixo tremer os alicerces da oligarquía e desencadeou o golpe. Porque a oligarquía ten exemplos sobrados de cómo as urnas constrúen en países veciños proxectos sociais, proxectos de esquerdas, realizados co pobo e non de cóstas a el. Eis o motivo fundacional, entroutros.
O pobo de Honduras sabe que non está só e sabe que se xoga moito neste golpe de estado: xógase ter voz de verdade na construción da súa sociedade. Xógase ter unha Asemblea Nacional Constituínte encargada de redactar unha nova Constitución. De aí, as manifestacións multitudinarias e a frontal oposición interior ao goberno de Micheletti, quen busca ser aprobado mediante todas as vías posibles....coa participación dos grandes grupos mediáticos que sementaron desde hai tres meses o escenario político de xenreira cara a “cuarta urna” e crearon as condicións precisas para demonizar a Manuel Zelaya e para que se producira o golpe de estado do domingo 28 de xuño (vid. Y. Ron / M. Rodríguez, El golpe cocinado em el fuego mediático. La jugada final de la prensa hondureña, xuño 2009, descargable en Rebelión).
Pero non nos abraiemos de forma inxénua. Aprendamos do comportamento do pobo hondureño. Ollemos os nosos intestinos democráticos e pensemos en todo o que acontece mediatica e socialmente cando se insinúa a posibilidade de reformar a constitución para dar cabida a novos dereitos, ou para avanzarmos no recoñecemento de dereitos para a poboación migrante (voto activo e pasivo, por exemplo), ou para incluír a eutanasia como un dereito, etc, ou, simplemente, que un presidente do estado español convoque un referendo sobre se queremos seguir sendo unha monarquía ou unha república, onde ninguén estea por riba do pobo... E entenderemos que o acontecido em Honduras non é nada raro.
Desde estas liñas queremos solidarizarnos co pobo hondureño que loita para que se lle dea voz, para que se lle recoñezan os seus dereitos, de expresión e participación. Apoiamos a lóxica aspiración do pobo de liberarse da soga oligarca e o seu lento e duro camiñar ata situarse lonxe do abafo mercantilista e chantaxista que quere establecer a cosmocracia neoliberal en Honduras. Queremos que volva Zelaya e que teña a valentía de seguir coa idea inicial: o sacrificio valente do seu pobo meréceo.
Xabier Ron
OSPAAAL-GALICIA
2-xullo-2009
lunes, 29 de junio de 2009
OSPAAAL CONDENA O GOLPE DE ESTADO EN HONDURAS
A Organización de Solidariedade cos Pobos de Asia, África e América Latina ( OSPAAAL-Solidariedade ) condena enerxicamente o Golpe de Estado Militar en Honduras.
A consulta popular -que non referendo-, que o Presidente Zelaya convocou, era unha consulta plenamente legal. A violación da legalidade foi realizada polo presidente do Parlamento, polo Tribunal Supremo Electoral e evidentemente polo Exército.
De novo, un exército viola a legalidade e enfróntase ao pobo e á democracia. comezou a deter ao Presidente constitucional -expulsándoo do país-, ao Goberno legal, a dirixentes de movementos sociais, etc. A Unión Europea, o Presidente Zapatero do Goberno español, a Organización de Estados Americanos (OEA), o Presidente Obama de EE.UU., o ALBA e numerosos organismos internacionais e estatais, condenaron o Golpe de Estado.
O pobo hondureño defende valerosamente na rúa a legalidade democrática e ao Presidente Zelaya, fronte ao exército e á oligarquía máis antidemocrática.
OSPAAAL-Solidariedade expresa a súa profunda solidariedade co pobo hondureño. Condenamos *enérgicamente o golpe fascista dos militares e os seus secuaces.
¡O pobo hondureño vencerá!
A consulta popular -que non referendo-, que o Presidente Zelaya convocou, era unha consulta plenamente legal. A violación da legalidade foi realizada polo presidente do Parlamento, polo Tribunal Supremo Electoral e evidentemente polo Exército.
De novo, un exército viola a legalidade e enfróntase ao pobo e á democracia. comezou a deter ao Presidente constitucional -expulsándoo do país-, ao Goberno legal, a dirixentes de movementos sociais, etc. A Unión Europea, o Presidente Zapatero do Goberno español, a Organización de Estados Americanos (OEA), o Presidente Obama de EE.UU., o ALBA e numerosos organismos internacionais e estatais, condenaron o Golpe de Estado.
O pobo hondureño defende valerosamente na rúa a legalidade democrática e ao Presidente Zelaya, fronte ao exército e á oligarquía máis antidemocrática.
OSPAAAL-Solidariedade expresa a súa profunda solidariedade co pobo hondureño. Condenamos *enérgicamente o golpe fascista dos militares e os seus secuaces.
¡O pobo hondureño vencerá!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)